Ik zag ook een groot spandoek met de tekst ‘Maximum Attack.’ Mijn motto.

Ik heb op de Nürburgring genoten van de Nederlandse fans. Je merkte vanaf donderdag meteen dat er heel veel Nederlanders in de Eifel waren. Op de tribune zag je uiteraard veel oranje, daarnaast hebben we ook heel veel merchandising verkocht. Ik vind het echt supergaaf dat zoveel mensen langs de baan met jouw cap of shirt lopen, al blijft het toch een beetje een raar idee. Ik ben tenslotte ook maar een gewone jongen die gas probeert te geven.

Op kilometers afstand zie je de Nederlanders al, juist vanwege die opvallende oranje kleur die ik ook gebruik. Het begon eigenlijk al op weg naar het circuit. Onderweg daar naartoe zag je veel Nederlandse kentekens. Nu Spa-Francorchamps van de kalender is gevallen, is dit voor veel Nederlanders toch een beetje hun thuisrace.

Ook voor mij. Als je over de baan rijdt, dan zie je op veel plaatsen het oranje. Het mooie is dat de Nederlanders vaak bij elkaar gaan zitten. Ik heb ook nog een groot spandoek gezien met de tekst ‘Maximum Attack’, mijn motto. Die was gemaakt door mijn fanclub.

Zaterdag heb ik nog aardig wat landgenoten ontmoet in een restaurant. Daar zaten volgens mij wel 480.000 Nederlanders. Toen ik binnenkwam, bespeurde je een bepaalde barrière. De meeste mensen wisten wel wie ik was, maar zeggen dan niets. Dus heb ik zelf geprobeerd die barrière een beetje te slechten.

Gewoon door te vragen waar ze zitten en of ze een leuk weekend hadden. Dan komen ze wel los. Ik heb een groep die in bocht tien zat, nog beloofd even naar ze te zullen zwaaien. Dat heb ik bij de rijdersparade dus even gedaan.

Uiteraard zoek ik zo vaak als kan contact met mijn fans. Die zijn voor mij namelijk het allerbelangrijkste. Zonder fans geen Formule 1. Sommige mensen verliezen dat wel eens uit het oog. Ik niet.

Daarom ben ik naar een van onze stands geweest om handtekeningen uit te delen, iets wat ik trouwens ook als een van de weinige coureurs bij de pitwalk heb gedaan.

Ik vind dat soort dingen heel vanzelfsprekend, daar hoeft niemand mij toe te dwingen. Zoiets is voor mij echt geen straf. Die mensen geven veel geld uit voor een kaartje, dan is het toch hartstikke leuk om iets terug te kunnen doen? Het is een kleine moeite te proberen iedereen een handtekening te geven.

Je maakt daarbij soms trouwens aparte dingen mee. Zaterdag waren er twee Japanse meisjes die een handtekening wilden. Die werden echt helemaal gek. Ze stonden te schreeuwen en te gillen, gingen compleet uit hun dak. Ik heb geprobeerd ze een beetje rustig te krijgen, alleen lukte dat niet zo goed. Japanners hè? Die doen kennelijk wat meer aan heldenverering.

www.albersf1.com