Binnen zien we een strakke, maar toch sfeervolle inrichting met een eikenhouten vloer en veel wit en grijs en glas. FOTO MARNIX SCHMIDT
IJSSELSTEIN - Bij aankomst zijn we meteen onder de indruk van de ligging van restaurant Marnemoende, halverwege Montfoort en IJsselstein.
Eenmaal binnen, het restaurant bevindt zich op de eerste etage van het gebouw, kijk je uit over de gelijknamige jachthaven en de weidse groene polders.
Jachthaven en restaurant zijn genoemd naar een riviertje: de Marne. In de tijd dat de Romeinen waren doorgedrongen tot in de provincie Utrecht zou dit waterloopje de verbinding zijn geweest tussen de Hollandsche IJssel en de (oude) Leidsche Rijn.
Binnen zien we een strakke, maar toch sfeervolle inrichting met een eikenhouten vloer en veel wit en grijs en glas, zodat optimaal van het zojuist geroemde landschap genoten kan worden. Vanaf onze zitplaatsen hebben we ook uitzicht op de half open keuken van het restaurant. Die is schoon en er wordt door een heel team met grote ijver aan de gerechten gewerkt, zo valt ons op. Zo zijn er soms wel vier koks met een bord bezig.
De kaart is niet heel uitgebreid, maar biedt toch een ruime variatie aan gerechten, ook twee vegetarische. Van de voorgerechten nemen we gebakken coquilles op een zalf van bloemkool met een terrine van aardappel en truffel (€ 18.50) en de Tartaar van kalfshaas met quacamole en een tortillastengel (€ 12.50).
We nemen daarbij een witte en een rode wijn (€3,25) en vragen een karafje water. Dat wordt helaas een fles van €3,95. Gelukkig wordt er niets in rekening gebracht voor het brood dat we regelmatig aangevuld krijgen en serveert de keuken ons ook ieder twee amuses: een glaasje soep van rivierkreeftstaartjes en pannacotta van asperges. Deze appetizers smaken uitstekend en zijn een voorteken voor de rest van gerechten.
De coquilles zijn perfect gebakken. Het zalfje past er goed bij. Wel een minnetje voor de terrine die iets te koud is en de schijfjes aardappels net iets te hard. Het kalfstartaartje is heerlijk mals en vermengd met pijnboompitten. De guacamole van Marnemoende is zelfs onovertroffen. Hier worden we blij van.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor de hoofdgerechten: gebraden lamsrack met een kruidenkorst, pommes pont neuf en een morillesaus (€ 21.50) en gebakken mootjes zeeduivel met knolselderij en een jus van ossenstaart (€ 19.50).
De zeeduivel benadert qua smaak de perfectie. De borden zien er opnieuw onberispelijk uit. De aandacht van de keuken voor de presentatie neigt wat naar overdrijving. De vier (!) frieten die als garnering bij de malse lamsrack komen, zijn in een keuring vierkantje opgestapeld.
In het taartje van toffee met banaan en slagroom (€ 8.50), een van de desserts, herkennen we verkruimelde Bastognekoeken. Banaan en saus zijn er mooi overheen gedrapeerd en apart komt er een bolletje ijs bij. Dat we het zonder slagroom hadden gewild is in de communicatie tussen bediening en keuken verloren gegaan.
Het andere nagerecht zijn de regionale kazen met vijgen-rozijnenbrood (€ 10.50) . Op het bord komen onder meer Doruvael, blauwklaver en de onvolprezen Romero, die bij een boer enkele honderden meters verderop wordt gemaakt. Het brood maakt dit gerecht extra lekker. We rekenen €117,90 af, mede door een extra glaasje prosecco als aperitief. Veel geld, maar dit keer was het het waard. Hier komen we nog eens terug.
Punten Marnemoende
Voorgerecht 8,5
Hoofdgerecht 9,0
Nagerecht 8,5
Bediening 8,0
Verzorging 8,5
Originaliteit 8,5
Prijs-kwaliteit 8,5
Bonuspunten 0,0
Totaal 59,5