ROTTERDAM - Geen wanhopige huisvrouwen, geen echte of stoute huisvrouwen, maar sléchte huisvrouwen. Zo noemt de Nederlandse Mira Ahles zichzelf, en na haar onderhand beroemde tweet 'Waarom ontploffen die bommen toch altijd in mijn huis'? De reacties waren overweldigend.
"Ik dacht altijd dat ik als enige mijn huis niet dagelijks aan de kant kreeg. Ik zat er naast', zegt Ahles. Het aantal vrouwen dat in net dezelfde situatie zat was zo overweldigend groot, dat besloten werd om een club op te richten, een Club van Slechte Huisvrouwen. Inmiddels zijn er 300 leden, 30 bloggers en de media-aandacht groeit, zowel in België als in Nederland.
Verspild leven
Als slogan koos de Club niets voor niets voor 'a clean house is a sign of a wasted life' (een schoon huis is een teken van een verspild leven). "Deze club is voor alle vrouwen die durven toegeven dat ze geen perfecte huisvrouwen zijn. Omdat zij het gewoon niet kunnen, niet leuk vinden, hier geen prioriteit van maken, het niet zonder hun schoonmaakster kunnen of waar het gewoon altijd een zooitje is. De ene vrouw vindt dit juist fijn en is er trots op, de andere zoekt naarstig naar tips om dit te veranderen", aldus de website van de club.
De term huisvrouw wordt daarbij ruim geïnterpreteerd: iedereen die een huis, kamer of caravan heeft te onderhouden telt als huisvrouw. Of je werk, kinderen of een partner hebt, speelt geen rol.
Geen feminisme
Een politieke, feministische of strijdvaardige boodschap moet er niet achter gezocht worden. "Het is een ontmoetingsplaats voor vrouwen die tips en ervaringen kunnen uitwisselen zodat ze zich niet alleen voelen in de chaos", aldus Ahles in de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws.
De Club telt inmiddels twee stromingen: trotse slechte huisvrouwen en zoekende slechte huisvrouwen. Die laatsten willen wél graag een net(ter) huis, maar slagen er niet erg in om dat goed te organiseren. Zij zijn actief op zoek naar tips om het huishouden gemakkelijker te maken.
De trotse slechte huisvrouw
De eerste groep maalt er niet om dat het huishouden een lagere prioriteit heeft, en vindt het leuker uitstapjes te doen met de kinderen, tijd te maken voor de partner of af te spreken met vriendinnen. Het gevolg is stapels was, afwas en papier door het hele huis. Niet dat ze zich daarvoor niet soms schamen. Zo bekent Ahles de kinderen die komen spelen liever weer aan de voordeur af te geven, dan de ouders het huis binnen te laten.
"Het is niet zo zeer een taboe, maar wel een stigma. Als iemand aan de deur belt, ruim ik gauw wat op. Nu hoor ik dat ik niet de enige ben. Deze club is een feest van herkenning", aldus Ahles.
Tante Kaat
Valt het toe te juichen, dat vrouwen zichzelf niet langer de (onmogelijke) rol van perfecte huisvrouw toedichten, of net niet? Kritiek kon niet lang uitblijven, en in Het Laatste Nieuws kwam die van superhuisvrouw Tante Kaat.
"Het is prettig dat de nieuwe generatie zich niet laat opfokken om de lat eindeloos hoog te leggen, maar het is daarom nog niet oké. Een perfect huishouden is al lang niet meer nodig, maar een beetje discipline moet er zijn", vindt ze.
"Ik heb geen begrip voor vrouwen die trots zijn op hun chaotische, vieze rommelhuis. Ze zeggen dat ze liever leven, maar wat is dat? Uren doorbrengen op Facebook, internet en twitter? Is dat leven? Een net en geordend huis maar sterk in de kop, huisvlijt is goed voor het hele gezin!"
De gouden raad van tante Kaat? "Deze vrouwen zouden moeten noteren van kwartier tot kwartier wat ze per dag doen. Ze zullen toch hun verbazing vaststellen hoeveel uren pure flut daarbij zitten. Als ze nog maar de helft van die tijd spenderen aan het huishouden, zullen ze de naam van hun website snel kunnen veranderen. En dan kunnen ze terecht trots zijn."
Dat klinkt toch eerder alsof de superhuisvrouw wél blijft geloven in een perfect onderhouden huis. Het enige wat je moet doen, is stoppen met Facebook en Twitter... . De reacties van de meeste mannen sluiten zich daarbij aan.
