'Baby's met rare namen worden niet geadopteerd'

Chardonnay, Tiger, Gemma-Mai of Shania-Rae zijn maar een paar namen dat stellen afschrikt. 'Het klinkt als een grap, maar als iemand die twee jaar voor een adoptiebureau heeft gewerkt, kan ik zweren dat het niet om te lachen is', reageert een sociaal werkster onder het pseudoniem Kate Gallagher. Ze heeft zwijgplicht, maar uit schuldgevoel heeft ze besloten toch te spreken.

'Het klopt niet dat er maar een handvol baby's beschikbaar is voor adoptie, en dat massa's ouders staan te trappelen om ze op te nemen en op te voeden. Erger nog: het systeem laat kwetsbare baby's gewoonweg in de steek.'

In Groot-Brittannië stijgt het aantal kinderen dat wordt geplaatst. Ook baby's en hele jonge kinderen zijn vaak beschikbaar voor adoptie. Het aantal kandidaat-adoptieouders daalt echter, en 'het systeem' helpt de zaken niet vooruit.

Snobisme, politieke correctheid en naïviteit
'De kern van het probleem is ouderwets Brits snobisme en politieke correctheid, waarbij de gevoelens van de biologische ouders altijd weer belangrijker zijn dan het welzijn van de kinderen die ze zouden moeten helpen', meent 'Kate'.

Ander probleem: de naïviteit van de adoptieouders. 'Ik heb met hen te doen: hardwerkende, hoogopgeleide mensen vol goede bedoelingen die denken dat ze een arm weesmeisje kunnen adopteren wiens ouders gestorven zijn door een auto-ongeval, of een schattig jongetje dat achtergelaten werd in een openbaar toilet. Dat bestaat, maar ze zijn erg zeldzaam.'

Realiteit
'De meeste kinderen komen uit een slecht milieu, met een vader die in de gevangenis zit of zat en een moeder die verslaafd was aan drank en/of drugs en/of zich prostitueerde. Dat is de realiteit. En de namen van de kinderen bewijzen maar al te goed waar ze vandaan komen, namen die de kinderen hun hele leven labelen als 'Britse onderklasse'. Dat schrikt adoptieouders af.'

Simpele oplossing
De namen van de kinderen veranderen lijkt de oplossing. Helaas is het zo simpel niet. 'Adoptieouders willen bijna altijd de naam veranderen. Maar sinds enkele jaren raden sociaal werkers aan om de geboortenaam te behouden. Alleen is dit een probleem, want hoe kan iemand met een naam als Champagne, Jayde of Chrystal passen bij de Henri's, James's en Williams in de sociale kringen van de adoptieouders? Niet, en dus worden ze niet geadopteerd.'

Lees ook

• Aantal adopties uit buitenland neemt af
• Aantal Nederlanders met dubbel paspoort neemt toe
• Eigen baby uit andere buik is zorgenkindje
• Strengere regels voor draagmoederschap

'Het houden van de naam is maar één symptoom van een heersend idee, namelijk dat kinderen contact moeten houden met hun wortels. Hun naam geeft ze zo een 'familie-identiteit'. Maar dat is niet waar adoptie over gaat: adoptie moet kinderen uit arme, achtergestelde en onstabiele gezinnen halen en een nieuwe, frisse en veelbelovende toekomst geven. Om die slechte start te kunnen vergeten, moet je geen naam hebben die je daar constant aan herinnert', aldus 'Kate'. 

Radicaal anders
Een radicale stelling, die niet gedeeld wordt door adoptiecentra en kinderorganisaties. 'Het is noodzakelijk dat adoptiekinderen een identiteit ontwikkelen op basis van hun verleden, hun natuurlijke afkomst erkennen en altijd vragen kunnen stellen over hun verleden'.