Door:
David van der Heeden
16-5-12 - 14:24 bron: RTV Utrecht/Merelbekking.nl
© Thinkstock.
Dode eendagskuikens als kunstproject. Het is weer eens iets anders dan de tas die 'kunstenaresse' Tinkebell een aantal jaren geleden van haar, zelf gevilde, kat maakte. Of haar plan om een dode pony te veranderen in een soort reuze 'My Little Pony'. Ontwerpster Merel Bekking heeft zich, met haar 'kuikenkunst' de woede van Italiaanse dierenactivisten op de hals gehaald.
Waar ligt de grens. Leren schoenen of kuikenkunst?
© Merelbekking.nl.
Op de internationale designbeurs Salone Internazionale del Mobile in Milaan zijn stukken uit haar serie 'Maarja denk ik dan, die waren toch al dood' te zien. De mutsen met geprepareerde kuikentjes en hangers van geglazuurde kuikentjes met vergulde zwemvliesjes schoten de Italianen echter in het verkeerde keelgat. Honderden boze e-mails kreeg Merel binnen.
Schuldgevoel
Erg geschrokken is ze niet, maar Merel had het niet verwacht. 'Mijn werk is een zoektocht naar schuldgevoel', zegt Bekking tegen RTV Utrecht. 'Ik wil graag dat mensen nadenken over het gebruik van dierlijke materialen. Ik wil niet mijn mening etaleren, maar wél iets onder de aandacht brengen.' Iemand boos maken, was nooit haar opzet.
De door de ontwerpster gebruikte diertjes zijn afkomstig uit de bio-industrie. Ze koopt de dode beestjes, ingevroren, bij de dierenwinkel. Daar gaan ze over de toonbank als voer voor bijvoorbeeld slangen. De kuikentjes kosten 2 euro 35 per kilo, 'Verf koop je per liter, stof per meter, en kuikens koop je blijkbaar per kilo.' Op deze manier zijn het geen kuikens meer, maar materiaal, stelt Bekking.
Die waren toch al dood
Haar werk komt voor uit een fascinatie voor slechte gewoontes, aldus Merel op haar site. Bijvoorbeeld het kopen van een paar nieuwe leren schoenen. Leer gemaakt van koeien. Tijdens Bekkings onderzoek bleek dat mensen bij zo'n aankoop zich duidelijk bewust zijn van het leed achter hun aankoop, maar het vergoelijken door te denken 'die waren toch al dood.'
Op die manier praten consumenten hun koopverslaving goed. Merel vroeg zich echter af waar de grens ligt. Bij leer voor schoenen of bij kuikens voor kunst. De kattentas van Tinkebell ging veel mensen in 2010 duidelijk te ver, maar wat valt er te denken van een kuikenbontmuts met twee kuikentjes als kwastjes eraan. Of de keramieken kuikens die dienstdoen als hanger aan een gouden ketting. Wat kan nog net, en wat niet meer?
Het oordeel ligt, volgens Bekking, bij het publiek. Merel geeft aan dat door niet moralistisch te zijn de dode kuikens producten op zich worden, en niet producten van dode kuikens. Gezien de ophef die haar werk in Italië heeft veroorzaakt, zien veel mensen het toch anders. Klaarblijkelijk zien de expo-bezoekers in een dood kuiken als stressbal, als marionet of knuffeldier, geen bevestiging van hun eigen slechte gewoontes. Het is toch even anders dan een paar nieuwe schoenen.
