Kapitein Kroon voortaan overal op handen gedragen

DEN HAAG - Een eregast wordt hij. Overal en altijd. Kapitein Marco Kroon - binnenkort drager van de Militaire Willems-Orde - moet nog 40 worden, maar weet sinds dinsdagmiddag dat hij voor de rest van zijn leven op en om de werkvloer als een held wordt ontvangen.

Vraag maar aan ervaringsdeskundige Pierre Louis baron d’Aulnis de Bourouill (90), een van de acht nog levende Nederlandse dragers van de Willems-Orde. ,,In de strijdmacht wordt Kroon voortaan beschouwt als een bijzonder iemand,’’ zegt hij. ,,Overal waar hij komt, zal hij met name worden genoemd. Overal mag hij vooraan zitten. Mensen zullen wellevendheid tonen. Hij zal zich steeds bewust zijn van de onderscheiding die hij dragen mag.’’

Grappend: ,,Ik zou bijna zeggen dat kapitein Kroon, zoals katholieken zeggen, een heilige wordt. Maar militairen zijn natuurlijk niet heilig. Toen koning Willem de Eerste in 1815 deze orde instelde, werd gezegd dat de militairen, die de orde zouden dragen, van onbesproken gedrag moesten zijn. Zo iemand komt er nooit, werd toen gauw gezegd. Want geen militair is van onbesproken gedrag.’’

Baron d’Aulnis ook niet? ,,Nee. Goddank!’’

De baron maakte faam in de Tweede Wereldoorlog toen hij in bezet Nederland twee jaar als geheim agent de Duitsers dwars zat. In 1950 kreeg hij de Militaire Willems- Orde, de hoogste eer, die een Nederlandse militair kan krijgen. Hij vindt het mooi dat er voor het eerst sinds 1955 weer een Hollandse jongen het kruis wordt opgespeld.

,,Aan de ene kant is het prachtig dat er sinds de Tweede Wereldoorlog geen noodzaak van militair optreden is geweest. Maar het is ook bemoedigend dat er weer militairen zijn die de Willems-Orde verdienen.’’

Bemoedigend?

Bij het Oud Strijders Legioen wordt secretaris Gosse Offringa lyrisch als hij op een regenachtige dinsdagmiddag opeens hoort dat de Willems-Orde weer wordt uitgereikt. ,

,Dit is niet gering. Dit krijg je alleen voor moed, beleid en trouw. Dan moet je kameraden hebben gered, dan moet je bijna bovenmenselijke dingen hebben gedaan.’’

Offringa: ,,Heldendaden kwamen vroeger vaker voor. Het patriottisme, het vechten voor de koningin, was vervlogen. Je eigen leven telt uiteindelijk het meest. In deze tijd van het ego en het individualisme wagen mensen hun leven niet meer voor de medemens. Maar door kapitein Kroon weten we nu dat kameraadschap nog bestaat.’’