'Eindelijk weer douchen'

DELFT - Twee woorden heeft Ingrid Dijkhuizen (37) voor de negen maanden die achter haar liggen: 'de hel'. Driekwart jaar zat ze 'gevangen' in de woonkamer. Door een verlamming van de benen was de rest van het huis - toegankelijk via een trap - onbereikbaar geworden. Na een lange strijd is er dan eindelijk toch die peperdure traplift en kan Dijkhuizen weer douchen.

Het gevoel dat haar overviel toen de traplift kwam, was 'vrijheid', zegt de moeder van twee kinderen (een zoon van 15 en een dochter van 12) haast snikkend. ,,Als ik naar boven wil, om bij mijn kinderen te zijn, kan dat nu. Een enorme bevrijding. En ik slaap weer naast mijn man.''

Negen maanden lang lag Dijkhuizen 's nachts op een bed in een volgepropte woonkamer, naast het raam, waar nu een bank staat. En daar had ze het niet makkelijk. Want ook voorzieningen als een rolstoel waren er niet meteen. Met als gevolg dat ze het bij hoge nood vaak nog uren moest ophouden: ,,Hoe ik dat toen heb volgehouden, kan ik nu niet meer begrijpen.'' En voor een kopje water moest ze de buurvrouw bellen.

Stukje bij beetje kwamen er via de gemeente allerlei voorzieningen, zoals een vervoersbudget en een rolstoel, maar de traplift bleef uit. Dijkhuizen: ,,Die wilde de gemeente niet betalen. Ze vonden dat we naar een aangepaste woning moesten verhuizen, maar die was hier in de buurt niet te vinden. Er is genoeg aanbod aan twee- en driekamerappartementen, maar eengezinswoningen zijn schaars.''

Toch gaven Ingrid Dijkhuizen en haar echtgenoot Aad niet op. ,,We wilden in deze omgeving blijven, hier hebben we ons leven, en buren die altijd voor ons klaarstaan,'' vertelt Aad. ,,Daarom moest die lift er komen. We raakten totaal verstrikt in alle regeltjes van de gemeente en schakelden de media in. Ons verhaal kwam twee keer in het SBS-programma Hart van Nederland. Maurits van Otterlo, directeur van Van Otterlo Trapliften zag het en kon er niet van slapen. Hij schonk ons een lift, die duizenden euro's kost.''

In december vorig jaar kon Dijkhuizen ineens niet meer lopen. ,,Ik had mijn pols gekneusd en moest naar een revalidatiecentrum, omdat het niet genas. Ik ging er lopend in en kwam er in een rolstoel uit. Het bleek een vorm van spierdystrofie te zijn, een erfelijke ziekte, die de spieren aantast.''

Van de ene op de andere dag was de energieke moeder - 'ik was altijd een spring in het veld' - totaal afhankelijk. Dankzij de traplift en andere voorzieningen kan ze tegenwoordig weer veel zelf. Nu is het haar grootste wens anderen te helpen in dezelfde situatie. ,,We hebben een fonds opgericht samen met Van Otterlo Trapliften. En ik wil mijn ervaringen graag delen met andere gehandicapten, ze een hart onder de riem steken. Als ik met iemand met een beperking spreek, hoeven we elkaar niks uit te leggen. Vroeger stond ik er niet bij stil, wat ik allemaal deed. Het was normaal. Totdat je het niet meer kunt. Ik vind het belangrijk dat mensen niet opgeven, het er niet bij laten zitten.'' (MAJA LANDEWEER)