Vrouwen niet zwakke geslacht

ALPHEN - Mannen die vrouwen lichamelijk te na willen komen, moeten op hun tellen passen. Want steeds meer vrouwen wapenen zich tegen mannelijk geweld: ze leren zichzelf te verdedigen.

,,Vrouwen hebben het voordeel dat ze worden onderschat. De belager vergist zich lelijk en daar komt ie wel achter,’’ begint Krav Maga-instructeur Martijn Bos zijn workshop in een Alphense gymzaal.

Zo’n twintig vrouwen hebben zich aangemeld voor een kennismaking met de zelfverdedigingsmethode die iedereen kan leren. Vandaag komt er, behalve de instructeur, geen man aan te pas. Dat veel vrouwen zo’n workshop zonder mannen erbij prettig vinden, blijkt onder meer uit het feit dat sommige een lange reis hebben gemaakt naar Alphen: er zijn vrouwen bij uit Leeuwarden, Hengelo en Amsterdam. Allereerst gaan alle sieraden af. Ook de trouwring? Zelfs de trouwring. Geen risico: je kunt zomaar iemand lelijk verwonden met zo’n ding.

Bij de warming-up worden al wat vechtbewegingen geoefend. Het serieuze werk begint: ,,Je lichaam is je wapen,’’ leert Martijn. ,,Je handen, ellebogen met keiharde botten, knieën: gebruik ze en reageer meteen.’’ Nadenken is er niet bij wanneer je wordt aangevallen en daarom is het goed wanneer je het voordeel van de verrassing van het terugvechten zoveel mogelijk kunt uitbuiten. Tegenstand bieden moet je altijd doen: ,,Je raakt altijd wel wat. Wat er met je gebeurt, is later beter te verwerken wanneer je tegengas hebt gegeven.’’ De eerste reflex van een vrouw die ongewenst wordt aangeraakt, is vaak: vingers in de ogen van haar belager. Maar: ,,Slaan kun je het beste doen met de vlakke handpalm, zo beschadig je je handen het minst. Die 27 botjes in je hand zijn niet gemaakt om te slaan.’’ In tweetallen gaan we lekker meppen, de een op de ’pads’, een soort handkussens, van de ander. Vuisten, hamerslagen: ,,Agressie! Veel meer agressie!’’

Bij vrouwen moet je de agressie eruit trekken, heeft Martijn even tevoren verteld. ,,Maar als dat lukt, zijn ze veel gevaarlijker dan mannen!’’ Via een klein rollenspel ervaren we hoeveel ’personal space’ nog prettig is. Hoe dichtbij laat je iemand komen? ,,Sommige mannen denken dat ze zich een heleboel kunnen permitteren. Dat lukt ze niet wanneer je als vrouw het initiatief houdt.’’ Een aanvaller die dichtbij je is kun je bewerken met elleboogstoten en met de knieën: gooi je lichaamsgewicht in de strijd. Heb je een tas bij je: ram ’m in het gezicht van je aanvaller. Beter nog: meppen met de tas en een knietje erbij. ,,Dan laat ie die tas ook nog los, wedden?’’

Je loopt op straat en iemand komt op je af en pakt je vast. Wat doe je? ,,Maak veel lawaai: overdonder hem met je lichaamshouding. Niet van: hé, doe ’s niet! maar: Weg! Weg! Kom niet dichterbij! Trek aandacht, schreeuw. Jij bent de baas, niet hij! Blijf wel neutraal, niets onaardigs over z’n moeder roepen, of uitdagen van: kom maar, kom maar op als je durft. Het is geen boksring. Weer af en ren weg. Straatgeweldenaars zijn meestal niet de meest heldhaftige types.’’

Deze oefening valt niet mee. Mijn vechtpartner kijkt wat vertwijfeld wanneer ik haar aanval. ,,Wat moet ik nou roepen? Ik ben niet agressief genoeg.’’ Het probleem van veel vrouwen, weet Martijn. ,,Die knop moet om. Ga gewoon een keer per week een poosje schreeuwen tegen je spiegelbeeld. Boos zijn kun je leren. ’’ Wanneer iemand je keel dichtknijpt: niet zijn handen proberen los te trekken van je keel, maar sla zijn arm weg met jouw ene hand en met je andere hand duw je ’m in zijn gezicht. Lichaam wegdraaien en rennen!

Mijn oefenpartner die ik probeer te wurgen, heeft al twee lessen Krav Maga gehad en is al zo geconditioneerd dat ze niet alleen mijn handen snel wegslaat en in mijn gezicht slaat: ze geeft me ook nog een knietje. Aaauw! ,,Jullie vrouwen zijn niet het zwakke geslacht. Jullie hebben geen ballen en geloof me, een knietje daar doet pijn!’’, heeft de instructeur net gezegd. Zeker weten. Er wordt lekker verder gewurgd, geschopt, geschreeuwd en geramd. Bij sommigen komt de agressie al aardig los. ,,Deze ene workshop redt natuurlijk niet je leven, maar je hebt nu een idee wat er mogelijk is.’’ De reacties na de les zijn zonder uitzondering positief. ,,Je bent nu niet meer bang,’’ zegt iemand tevreden. Sabrina (20) en Michelle (18) hebben allebei een bijbaantje in een Goudse kroeg. ,,We zijn hier niet omdat we zelf al rottigheid hebben meegemaakt, maar we weten het wel van anderen. Wij gaan zeker verder trainen, want je weet maar nooit wat je overkomt.’’