'We zijn geestelijk vermoord'

Ze leven alleen nog binnenshuis, met kalmeringsmiddelen en sigaretten. Ze hebben na de begrafenis nooit meer aan het graf gestaan van hun dochter, die ook Corrie heette, in haar woonplaats Barendrecht. Ze kunnen het niet opbrengen.

,,Eén keer per week naar de Aldi in Zwijndrecht, dat kan ik net aan,'' vertelt hartpatiënte Corrie (60). ,,Ik wil geen bekenden tegenkomen, ik kan met niemand praten.''

,,Ik snap niet dat we hier nog zitten, dat een mens dit volhoudt,'' vult Henk Polie (62) aan. ,,Oud worden is mooi, maar niet zo. Het is schofterig.'' Hij doelt erop dat hij en zijn vrouw nog vrijwel niets weten over het hoe en waarom van de moord.
 
Jaar na moord op dochter nog geen hulp of informatie


Corrie werd op 30 december 2007 voor de ogen van haar drie kinderen gedood. Zeven keer zou haar labiele vriend Chan S. (36) haar in de rug hebben gestoken, in het huis van zijn zus in het Belgische Peer, waar Corrie met de kinderen logeerde.

Die omstandigheden heeft justitie in Hasselt kort na de moord openbaar gemaakt. Daarna bleef het stil.


De ouders kennen de stand van zaken niet rond de vervolging van S. In maart zijn ze één keer gebeld door een Belgische politieman die enkele vragen had. In november hebben ze tweemaal gesproken met rechercheurs van het Landelijk Internationaal Rechtshulp Centrum.

Ze hebben geen advocaat om zich te kunnen voegen in het strafproces. Ze weten van ontreddering niet hoe ze daar aan moeten komen. Polie: ,,En die schoft krijgt wél een advocaat.'' Deze week belde Slachtofferhulp hen plots spontaan. Polie: ,,Elf maanden te laat.'' Slachtofferhulp zegt het erg te betreuren dat de situatie daar niet eerder bekend was.
 
Corrie sloeg ruim vóór haar dood alarm
 
'Ik ben heel bang dat Chan mij neer gaat steken.' Deze woorden liet de Barendrechtse Corrie Polie letterlijk optekenen in een uitgebreide aangifte van bedreiging bij de Rotterdamse politie, op 7 augustus 2007, in bureau Zuidplein. Minder dan vijf maanden later werd haar waarschuwing gruwelijke werkelijkheid in België.

,,Hij heeft gisteren of eergisteren nog een keer tegen mij gezegd dat hij mij koud had willen maken,'' verklaarde Corrie bij de politie. Ze stond toen al op het punt met haar drie kinderen te vluchten naar Stichting Toevluchtsoord in Groningen.


Chan had haar al eens twee lange messen getoond met een lemmet van 40 centimeter. Vader Henk Polie uit Hendrik-Ido-Ambacht, waar Corrie opgroeide, is woedend, sinds hij weet over de aangifte. ,,Waarom hebben politie en justitie in Nederland niets gedaan met dit signaal? Dat neem ik ze echt heel erg kwalijk.''

Henk en Corrie Polie en hun andere dochter Wilma wisten niet dat het zó erg was. Het proces-verbaal van de aangifte vond Wilma pas in de Groningse opvang, toen Corrie al dood was. Vier A4'tjes bleek de politie te hebben volgetikt over vernielingen in huis, intimidaties en bedreigingen door Chan, over wie Corrie verklaarde: ,,Hij is depressief en heeft borderline. Hij gebruikt cocaïne en is contactgestoord.''


Henk en Corrie Polie vertellen samen: ,,We vonden Chan een rare vriend voor Corrie. Ze leerden elkaar anderhalf jaar na de dood van haar man kennen op internet. Bijna direct daarna werd Corrie zwanger van hem. Hij trok min of meer in bij haar en haar kinderen. Het ging veel te snel. Wij kregen geen band met hem. We vonden hem een patser, een loverboy op leeftijd. Er gebeurden gekke dingen. Corrie zat ineens zonder geld. We zagen blauwe plekken bij haar. Maar we wilden geen ruzie maken. Corrie was 41, we moesten het overlaten aan haar. Zij wilde haar problemen zelf oplossen. Al was ze een echt gezelligheidsmens, ze was ook een binnenvetter.''


Uit de aangifte blijkt dat Chan aan Corrie had verteld dat een eerdere vriendin uit angst voor hem van een balkon was gesprongen.

Wanneer Chan sprak over Corries beide kinderen uit haar eerdere huwelijk, had hij het altijd over 'die kutkinderen,' staat ook te lezen in het proces-verbaal. Nadat de politie eens tussen de twee had moeten bemiddelen, zou Chan hebben gezegd: ,,Dit heeft natuurlijk gevolgen.''

Corrie zei bij de politie: ,,Uit de manier waarop Chan dit zei, betekent dit dat hij mij dood gaat maken of dat hij mij dood laat maken.''


Hij deed het uiteindelijk zelf. Corries ouders: ,,Voor zover wij hebben kunnen nagaan, heeft Corrie zich, na een paar maanden afkoeling en rust in Groningen, door Chan laten overhalen om de periode van Kerstmis tot Nieuwjaar toch weer samen en met de drie kinderen erbij door te brengen in het huis van zijn zus in België. We denken dat het is misgegaan toen zij aan het eind van die week haar koffers weer wilde pakken.''

Chan zou in huis zijn begonnen te steken. Corrie heeft zelf naar haar kinderen geroepen dat ze moesten vluchten en probeerde zelf ook buiten te komen. De kinderen werden opgevangen door de bakker in de straat. Corrie overleed in de achtertuin aan haar verwondingen. Volgens de Belgische justitie zou Chan daarna zichzelf hebben geprobeerd om te brengen. Hoe is onduidelijk, maar hij kon ter plekke worden gearresteerd.

Pas na tien dagen kon Corrie worden begraven, bij haar overleden man in Barendrecht. Haar ouders konden het niet opbrengen afscheid van haar lichaam te nemen. Ze hebben ook het graf nog niet bezocht.


,,Ik ga elke dag door een hel,'' zegt Corrie. ,,Alleen ouders van wie een kind vermoord is, snappen dat.''

De nu 12-jarige dochter en 8-jarige zoon van Corrie zijn opgenomen in het gezin van zus Wilma. Vader Henk: ,,Die twee waren zussen, maar vooral ook vriendinnen. Wilma zegt altijd: 'Dit zou Corrie ook voor mij hebben gedaan'.''

Met de kinderen gaat het naar omstandigheden redelijk, al zijn ze volgens Henk angstig en stil. ,,Ze hebben nog weinig gepraat over wat er is gebeurd. Ik hoop dat een psychiater dat later allemaal nog uit die koppies kan krijgen.''


Het derde kind van Corrie, van wie Chan de vader is, zien ze niet meer. Het 2-jarig jongetje woont in Peer bij de zus van Chan, die zich volgens Corrie en Henk ook van Chan heeft afgekeerd. Het verscheurt de grootouders. ,,Het is toch ons vlees en bloed, het is Corries kind. Maar hij heeft de Aziatische trekken van zijn vader. Als we naar hem kijken, zien we ook die moordenaar. We hebben allemaal levenslang gekregen, de kinderen en wij. Nadat de oudste twee eerst al hun vader waren kwijtgeraakt aan kanker.''


De financiële situatie is penibel, maar bovenal onduidelijk. Welk vermogen van Corrie resteert, is nog onbekend. Omdat haar geld na haar dood verdwenen bleek, moest de begrafenis worden betaald uit een collecte onder vrienden.

Zus Wilma en haar man hebben grote kosten moeten maken om twee kinderen in hun gezin erbij te kunnen nemen.


Henk Polie: ,,We willen dat die moordenaar smartengeld betaalt aan onze kleinkinderen. Zelf willen wij geen stuiver van hem.''

Tegen Slachtofferhulp heeft hij gezegd dat ze nu niet meer hoeven aan te komen met psychische hulp. ,,Het beste dat ze voor ons als familie nu kunnen doen, is ons helpen aan een goede advocaat.'' Polie vreest deze echter niet zelf te kunnen betalen van 1200 euro netto WAO in de maand. Hoe veel tijd er nog is om zich te voegen in de strafzaak, weten ze niet. ,,Uit België horen we niets.''