Het blijft knagen: waarom ben ik te vondeling gelegd?

BLEISWIJK - Baby Lilly is in het nieuws, maar hoe is het om als vondeling op te groeien?

Gehuil van een baby 'lokte' de Benedictijnen van de Roermondse kloostergemeenschap op de avond van 17 oktober 1972 naar buiten. Daar, op de stoep voor de deur lag Niek, nog geen dag oud, in een rieten mand omwikkeld met een deken. Te vondeling gelegd, net zoals baby Lilly afgelopen zondag in Utrecht.

Terwijl de politie naarstig op zoek is naar de moeder van Lilly, weet vondeling Niek nu, bijna 37 jaar later, nog steeds niet wie de zijne is. ,,Zoiets blijft aan je knagen. Je wilt toch weten waar je vandaan komt. En ook vooral: waarom heeft ze afstand van me gedaan?'' Die vragen leven bij hem 'pas' een jaar of tien. ,,Vanaf m'n vijfde jaar wist ik al dat ik was geadopteerd. Maar tot mijn zevenentwintigste wilde ik niet weten waarom. Alles weten maakt niet gelukkiger, dacht ik.'' Zijn nieuwsgierigheid won uiteindelijk. Zijn adoptiemoeder ¿ 'mijn enige echte moeder', aldus Niek ¿ vertelde daarop alles wat ze wist. Dat dankzij zijn gehuil de Benedictijnen buiten gingen kijken, dat hij waarschijnlijk 12 of 24 uur oud was, dat hij een paar dagen in het St. Jansziekenhuis in Weert is opgevangen en dat hij na drie maanden is geadopteerd.

De mand waarin hij was gevonden, stond al die tijd in de huiskamer van zijn adoptieouders en werd gebruikt voor de oude kranten. ,,En ik kreeg foto's, een map met krantenknipsels over mijn vondst en alle andere informatie die ze over mij hadden gekregen. Zo onwerkelijk om te lezen. In eerste instantie dacht ik: dat gaat toch niet over mij?''

Nadat het onwerkelijke werkelijkheid was geworden, begon hij langzaam aan de speurtocht naar zijn biologische moeder.

Bij de politie en de Kinderbescherming kwam hij tot de ontdekking dat hij de eerste paar dagen van zijn leven Vincent van Moesdijk heette. Vernoemd naar Vincentius, de patroonheilige van de zwervende kinderen en Moesdijk was de oude naam van de Roermondseweg waar hij door de paters was gevonden. Later, in zijn adoptiegezin, kreeg hij de namen Nikodemus Elisabeth Mozes van Daal. Die ontdekking bracht hem niet veel verder; het waren immers niet de namen die zijn biologische moeder hem had gegeven.

Begin dit jaar wijdde Tros Vermist een uitzending aan zijn verhaal. De tips stroomden binnen en in maart leek er een doorbraak. Een mogelijke broer en zus meldden zich met het verhaal dat hun moeder van hen en meer kinderen afstand had gedaan in de periode dat baby Niek werd gevonden. De mogelijke moeder bleek inmiddels te zijn overleden, maar tijdens een uitzending van Spoorloos in 2002 vertelde ze ¿ onherkenbaar in beeld: ,,De enige fout die ik in mijn leven heb gemaakt is het krijgen van kinderen. Ik mis gewoon het moederinstinct.'' Niek: ,,Uit een dna-test bleek dat ze niet mijn biologische moeder was. Dat zou me wel pijn hebben gedaan, als ik een moeder zou hebben gehad die mij gewoonweg niet wilde hebben. Ik hoop nog altijd dat ze me heeft achtergelaten uit noodzaak.''

Sinds die uitzending vraagt hij zich af of hij moet doorgaan met zijn zoektocht. ,,Er zijn twee mogelijkheden als ik haar ooit vind. De eerste: we hebben goed contact, maar ze zal nooit mijn eigen moeder kunnen vervangen. En de tweede mogelijkheid is dat het tegenvalt. Wat dan? Hoe belangrijk is het echt voor me om te weten wie mij daar heeft achtergelaten? Ik heb fantastische ouders, een geweldige vrouw en goede vrienden.''
Met die vrouw, met wie hij vijf weken geleden is getrouwd, hoopt hij een gezin te kunnen stichten. ,,Voor mij zal het vaderschap extra speciaal zijn. Mijn kind zal dan het eerste familielid van me zijn met wie ik echt een bloedband heb." (LAURA SCHALKWIJK)