Bosje bloemen in Archamps

[WEBLOG] Toen we vanochtend voor onze dagelijkse ochtendloop door het dorpje Archamps – vlak onder Genève – stampvoeten, zagen we een wat oudere man met een bos bloemen de straat oversteken.

Wat zou hij gaan doen, vroegen mijn collega van Trouw en ik zich af. Het was eigenlijk te vroeg voor een romantisch uitje. De man dacht door het hek door te kunnen lopen, maar daar bleek een code op te zitten. Hij kwam dus niet zomaar binnen. Aangezien wij ons tempo niet wilde laten verstoren door dit alledaagse tafereel begonnen we te fantaseren over wat die man nou moest.

- Een goedmakertje, zei ik.

- Ik denk het ook, sprak Trouw.

- Hij heeft vannacht niet thuis mogen slapen, zei ik.

- En nu net bloemen gekocht om de schade te herstellen, sprak Trouw.

- Gekocht? Hier? In dit gehucht? Stiekem geplukt, kan niet anders, beweerde ik.

- Wat zou hij uitgevreten hebben, vroeg Trouw zich af.

- Vrouwen hebben altijd aandacht nodig hebben, vermoedde ik, maar daar is het hier aan de Frans-Zwitserse grens ook te warm voor.

- Zij voelde zich genegeerd, wist Trouw zeker, en heeft vannacht woedend de code van het slot veranderd.

- Waar zou hij vannacht hebben geslapen, vroeg ik me af.

- Genoeg berghutten hier, wist Trouw.

- Misschien wel bij z’n minnares, opperde ik.

- Goede Tijden Slechte Tijden in Archamps, was Trouw adrem.

- Zouden ze hier ook vreemdgaan, was mijn vraag.

Trouw antwoordde even niet. Dacht zeker dat die vraag retorisch was. Of stak even z’n kop in het zand. Misschien hoorde hij me niet. We liepen best hard.

- Vast, beantwoordde ik m’n eigen vraag, het leven is hier net zo gewoon als waar dan ook

- Maar in zo’n gehucht, weet iedereen dat meteen, zei Trouw

Hij had het dus toch gehoord.

- Publieke geheimen zijn natuurlijk het leukst als de vrouw des huizes het niet weet, zei ik.

- Hij heeft het vast opgebiecht, opperde de goedgelovige collega.

- Welnee, ze heeft hem betrapt, zei ik, waarna hij natuurlijk direct zei dat-ie het uit kon leggen. Wat moet je op zo’n moment anders zeggen?

- Die uitleg is verkeerd aangekomen, wist Trouw weer.

- Die bloemen alleen zijn niet genoeg, bedacht ik me, vrouwen laten zich niet zo makkelijk afkopen.

- Hij zal haar voor vanavond wel mee uit eten vragen, dacht Trouw.

- Wordt vast een gezellig etentje, zei ik. Zware kost dus, vrouwen kunnen zo verschrikkelijk mokken.

- Omdraaien? vroeg Trouw.

Toen we weer langs het bewuste huis kwamen, was er niets te zien.

- Hij krijgt de wind van voren, ging ik weer verder.

- Of ze heeft de bloemenvaas laten vallen, zei Trouw.

- Vrouwen reageren vaak te emotioneel, zei ik.

- Ze kan hem toch wel vergeven, vond Trouw.

- Met die bloemen betuigt hij spijt, zei ik. Dat moet voor nu maar even genoeg zijn.

- Het is te warm voor een ruzie, zweette Trouw verder.

- Als ze het maar bijleggen, hij laat toch zien dat-ie ondanks alles van haar houdt, zei ik.

- Juist, hoopte Trouw

We waren bijna terug bij ons hotel, doorweekt.

- Maar wat nou als het plastic bloemen waren, vroeg ik me plots af.

- Terug? vroeg de onderzoeksjournalist.

- Ze zoeken het maar uit, zei ik, ik ga douchen.

Op de receptie stond een vaas met identieke bloemen als we die ochtend eerder hadden gezien. Achter de balie zat een onschuldig meisje. Ze voelde zich betrapt toen ze even aan ruikers rook en wij als pseudo-atleten door de lobby liepen.

- Geen plastic dus, zei ik.

- Dan is het goed, zei Trouw.