Maxima tijdens het wielrennen.
© anp.
column Als een vlieg aan de muur volgt Sjoerd Mossou de Olympische Spelen in Londen. In een dagelijkse kroniek schrijft hij over zijn belevenissen. Vandaag deel twee.
Sjoerd Mossou, columnist AD Sportwereld.
© Jacqueline de Haas..
Even flitste het idee door mijn hoofd om een foto te maken met mijn iPhone, maar bij nader inzien vond ik dat erg onbeleefd, gelukkig, en voor je het weet heb je de Rijksvoorlichtingsdienst op je dak. Er zal vast een wet bestaan die het verbiedt om de natte billen van een prinses te fotograferen.Sjoerd Mossou
De derrière van de prinses was nat. Dat was duidelijk te zien, want Máxima droeg een katoenen oranje jurk, waar de regen een ovalen afdruk in had gevormd, in het gebied ter hoogte van haar rechterbil. Ik had er vrij zicht op, vlakbij de finishstreep waar Marianne Vos zojuist haar gouden medaille had veroverd.
Het was een nogal ongemakkelijke situatie. Dat begrijpt u.
Máxima stond allerhartelijkst de winnares te feliciteren ('Fan-tas-tisch!') - en vlak daarachter viel mijn blik op haar natte billen. Sorry, mensen. Het ging vanzelf. In geen honderd jaar zou ik doelbewust naar de billen van de prinses durven kijken, en al helemaal niet met haar kroonprins pal ernaast.
Even flitste het idee door mijn hoofd om een foto te maken met mijn iPhone, maar bij nader inzien vond ik dat erg onbeleefd, gelukkig, en voor je het weet heb je de Rijksvoorlichtingsdienst op je dak. Er zal vast een wet bestaan die het verbiedt om de natte billen van een prinses te fotograferen.
Terwijl het haar goedbeschouwd wel sierde natuurlijk, die plek op haar bil. Het was bovenal een stil bewijs dat Máxima geen muts is.
Pal naast de finishlijn was zondag nota bene een fraai gebouw ingericht, exclusief bestemd voor de zogenoemde 'Olympic Family', een gezellige benaming voor bobo's en hoogwaardigheidsbekleders. Binnen stonden flatscreentelevisies, en banken met zachte kussens, waar je warm en droog naar de wedstrijd kon kijken. Serveersters brachten er hapjes en drankjes rond.
Maar Máxima ging liever buiten zitten, in haar katoenen jurk. Toen Marianne Vos zich het touwtyfus fietste voor een gouden medaille, koos onze prinses niet voor het pluche van het Olympic Family House, maar voor een houten tribune in de stromende regen, met haar drie kleine blonde prinsessendochtertjes ernaast.
U mag het misschien wat overdreven vinden, maar ik vond dat erg ontroerend.
In Ravenscourt Park stond een groot beeldscherm, waar ongeveer tweehonderd mensen in het gras naar lagen te kijken, languit, bewapend met koelboxen en picknickmanden. Door het beeld fietsten steeds wielrenners, begeleid door twee BBC-commentatoren die geen flauw idee hadden waar ze het over hadden.
Één ding wist je na verloop van tijd zeker: wanneer de twee commentatoren vertelden dat pak- hem-beet Niki Terpstra in beeld was, dan was het gegarandeerd iemand anders. En toen Alexandre Vinokoerov tegen vijf uur als eerste over de streep reed, hield het BBC-duo dapper vol dat het Rigoberto Uran was geweest.
De Olympische Spelen zijn fascinerend in al hun grootsheid en al hun drama, maar het is prettig dat er af en toe ook wat misgaat. Iets knulligs, liefst.
Een computerprogrammeur die niet zomaar een vlag verwisselt, maar uitgerekend de Zuid-Koreaanse met die van Noord-Korea. Paul McCartney die hartstochtelijk vals zingt bij de openingsceremonie. De Britse minister van Cultuur die met de olympische bel klingelt, plechtig voor de camera, en het ding achterover door de lucht ziet vliegen omdat het handvat niet goed vastzit.
In India is grote commotie ontstaan toen tijdens de vlaggenparade opeens een mysterieuze vrouw in beeld verscheen, die onverstoorbaar naast vlaggendrager Sushil Kumar was gaan lopen, de hele parade lang.
Een actie die me aan die supporter van Manchester United deed denken, die ooit op heldhaftige wijze opdook op de elftalfoto, vlak voor een Champions League-wedstrijd. Precies op het goede moment was de man het veld op geslopen, dwars tussen alle beveiligers door, in precies hetzelfde witte uittenue als zijn helden.
Perfect getimed ging de man naast het elftal van United staan, droogjes met twee handen op zijn rug, alvorens alsnog te worden afgevoerd door een paar beveiligers. Aanvoerder Roy Keane keek eerst stomverbaasd opzij, en moest daarna heel hard lachen.
De chef de mission van India vond het jammer genoeg minder grappig, die onbekende vrouw tussen zijn atleten, gekleed in een rare groene broek met een rood jasje. Op hoge poten diende Muralidharan Raja een officiële klacht in bij het IOC, schande sprekend van het voorval. Indiërs lachen om andere dingen.