ROTTERDAM - Hij wordt donderdag al 61, maar Bruce Springsteen denkt nog niet aan stoppen. ,,Ik wil vertellen hoe ons eigen land er aan toe is,'' aldus de onvermoeibare rockicoon in het exclusieve interview dat vandaag in het AD staat.
The Boss blijft voorlopig rocken. (FOTO BRUNOPRESS)
De afgelopen wereldtournee, die hem vorig jaar nog op Pinkpop bracht, is ook beslist niet de laatste van de megaster. Zijn manager en ontdekker John Landau ontkent de geruchten. ,,Er zijn nog geen plannen, maar die komen zeker,'' aldus Landau. Hij laat verder doorschemeren dat het volgende Springsteen-album geen samenwerking wordt met zijn vertrouwde E Street Band.
Documentaire
De zanger stond vorige week volop in de belangstelling in Toronto vanwege de première van de muziekfilm The Promise: The Making of Darkness on the Edge of Town. Dat is het album waarmee hij in 1978 zijn doorbraakplaat Born to Run opvolgde. Volgens kenners de eerste in een lange reeks van maatschappijkritische albums.
Tijdens het interview gaat Springsteen terug in de tijd naar de 24-jarige overambitieuze jongen uit New Jersey: ,,We waren allemaal provincialen zonder geld. New York was al een andere wereld. M'n eerste Europese tournee naar onder meer Amsterdam was een complete shockervaring.''
Dertig jaar later is die overambitieuze jongen uitgegroeid tot een wereldster met grote invloed, die de net gekozen Barack Obama de uitspraak ontlokte: ,,Ik wil alleen maar president van de Verenigde Staten zijn omdat ik Bruce Springsteen niet kan zijn.''
De zanger geldt als één van Obama's grootste aanhangers. Hij trad op bij zijn inauguratie. Zijn politieke activisme is, zo vertelt hij, het resultaat van een leven observeren van het Amerikaanse bestaan. Een gewoonte, ontstaan in de periode waarover The Promise gaat.
,,Het was de tijd van de recessie onder Carter, vier jaar na het einde van de Vietnam-oorlog. Ons land had z'n onschuld verloren. Luchtige liedjes over de boardwalk van New Jersey, zoals op Born to Run konden niet meer. Natuurlijk wilde ik groot worden en droomde ik van meisjes en roze cadillacs, maar mijn werkleven moest nut hebben. Ik voelde, net als Bob Dylan, de verantwoordelijkheid de Verenigde Staten in hun huidige staat te blijven beschrijven.''
Twintig Grammy Awards
Springsteen groeide van 'nieuwe Bob Dylan', via ongewilde posterboy van patriottisch Amerika met het kritisch bedoelde Born in the USA, uit tot stadionvullende megaster én het linkse geweten van de rock. Het afgelopen decennium produceerde hij bijkans maniakaal (vijf albums en evenzoveel wereldtournees).
Zijn muziek, inmiddels onderscheiden met twintig Grammy Awards, spreekt echter nog steeds duidelijke taal en vertelt ook het levensverhaal van een onvermoeibaar rockicoon die naarmate de jaren vorderen zijn missie steeds beter kent: ,,Ik wil niet zomaar liedjes spelen, maar vertellen hoe ons eigen land er aan toe is.''
Die rol van muzikale chroniqueur vervult hij nog steeds met zijn liedjes, steevast miniatuurtjes van het doorsnee Amerikaanse bestaan, waarin sappelen tot kunst wordt verheven. De personages hebben baantjes in de lokale fabriek en dromen van vrijdagavond wanneer ze in hun bij elkaar geleende auto's met hun liefjes door de hoofdstraat rijden.
De omstandigheden waarin die karakters ploeteren - economische crisis, buitenlandse oorlog - zijn in ruim 30 jaar weinig veranderd, moet ook Springsteen constateren. ,,We hebben acht jaar geleefd in de nachtmerrie van een regering die blind was voor onze eigen geschiedenis. Je kunt niet leven zonder het verleden in het heden te betrekken. Zo zijn er duizenden en duizenden doden gevallen. Opnieuw.''
Veranderingen
Heeft Amerika dus niets opgestoken sinds Springsteen begon met zijn documentatiewoede? Verandert er ooit iets? ,,Er zijn heus ontwikkelingen. Kijk naar de verkiezing van de eerste Afro-Amerikaanse president. In de jaren '70 absoluut onmogelijk. Of neem de homorechten. Die zijn nog niet in orde, maar wel sterk verbeterd. Verder moeten we niet vergeten dat voor sommige mensen recessie nooit is weggeweest en niets te maken heeft met een doorgeprikte internetluchtbel of een ingestorte huizenmarkt. Zij worstelen al hun gehele leven.''
En dus blijft Springsteen zingen. Nog steeds halen zijn shows de marathonlengte van tegen de drie uur en voorlopig is hij dus nog niet van plan om met pensioen te gaan. Naar alle waarschijnlijkheid wordt zijn album een vervolg op zijn Seeger Sessions uit 2006. Daar werkte hij samen met een groep countrymuzikanten, met wie hij in de schuur van zijn eigen huis Amerikaanse traditionals opnam. Wanneer het album uitkomt, is nog onduidelijk.
Springsteen met vrouw (en bandlid) Patti Scialfa tijdens filmfestival in Toronto. (FOTO BRUNOPRESS)
