Amerika huilt én juicht om Oprah

CHICAGO - Toen Oprah Winfrey aan haar publiek het einde van haar talkshow aankondigde, begonnen de tranen te stromen. "Ik hou van deze show, ik hou er genoeg van om te weten wanneer het tijd is om afscheid te nemen. 25 jaar voelt goed, het is het perfecte getal, het juiste moment om te stoppen." Het einde is voorzien voor 9 september 2011.

Sommigen juichen, anderen rouwen. De burgemeester van Chicago bijvoorbeeld, waar de show werd opgenomen, kan het einde maar moeilijk aanvaarden. De media zijn volgens hem de schuldigen. "Toen Oprah het verkeer in Chicago drie dagen liet stilleggen voor haar show, hebben journalisten bakken kritieken over haar uitgestrooid. Geen wonder dat ze met haar show stopt," zo stelt Richard Daley. Volgens showbizzblogger Perez Hilton is het niet zo simpel. "Daley ziet een goudmijn, die vele toeristen trekt, uit zijn stad verdwijnen. Dat maakt hem zo pissig."

De Nederlandse talkshowhost Viola Holt vindt dat het tijd is voor Winfrey om te stoppen. "Je zag dat ze dreef op routine, dat ze het allemaal al eens gehoord had. Dat is een gevaarlijk moment, omdat je de kleine dingen dan niet meer waardeert."

The Oprah Winfrey Show is overdag de populairste talkshow in de Verenigde Staten. Dagelijks stemmen 7.1 miljoen Amerikanen op het programma af. Wereldwijd wordt The Oprah Winfrey Show in 106 landen uitgezonden.

Het programma begon in 1984 onder de naam AM Chicago, maar werd twee jaar later genoemd naar presentatrice. Het is het langstlopende praatprogramma in de VS. Veel van de uitzendingen hebben thema's als zelfverbetering, spiritualiteit en literatuur. Ook taboes, zoals seksueel misbruik, worden niet uit de weg gegaan. Legendarisch was de uitzending waarin Oprah zelf toegaf misbruikt te zijn.

De talkshowhost krijgt van veel kanten lof toegezwaaid, maar ook kritiek. Zo zou ze te emotioneel omgaan met haar gasten. Ook haar 'jojo'ende' gewicht en peperdure gelaatsbehandelingen werden onder de loep genomen.

Daar tegenover staan haar goede daden, zoals een meisjesschool in Afrika en het uitdelen van speelgoed aan arme gezinnen. Toch leek dat nooit genoeg: de miljoenen die ze weggaf, werden altijd vergeleken met de miljoenen die ze verdiende.