Het was lang wachten op feestredenaar Ruud Lubbers.
Maar het uitkijken naar de komst van de Minister van Staat werd dan toch beloond. Dubbelop zelfs. Want niet alleen was zijn korte speech zoveel vlammender dan al zijn uiteenzettingen als premier (1982-1994), ook zijn snelle aftocht was saillant. Althans voor de oplettende navolger, die hem (alcoholvrij?) als een vrije jongen van bijna zeventig zag wegscheuren in zijn ongewassen Volkswagen op winterbanden zonder wieldoppen.
De jaarlijkse toekenningen van de koninklijke onderscheidingen ('Het heeft Hare Majesteit behaagd..!') geven, zo verwoordde Lubbers treffend, perfect aan hoe het land in elkaar steekt. Teneur: de lintjesregen, tegenwoordig voor sociaal activisten, maakt de samenleving in al haar facetten zichtbaar, je hoort er in Nederland pas echt bij als je zelf bent gedecoreerd (dan wel voorgedragen).
Natuurlijk sprak niemand hem tegen; de koele kunstkijkdoos van neo-bazin Emily Ansenk was aan de Westzeedijkkant dan ook uitsluitend gevuld met uitverkorenen die hun oorkonde en bijbehorende versierselen koesterden. Zoals de Antilliaanse dichter Walter Palm, acht jaar geleden voor het eerst in de prijzen gevallen middels zijn bevordering tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. ,,De opname in de Spiegel van de moderne Nederlandse en Vlaamse dichtkunst die erna volgde was altijd mijn jongensdroom geweest, maar the first cut is toch the deepest geweest.''
Wat grif werd bevestigd door de man die hem destijds heeft voorgedragen en al langer drager is van hetzelfde eremetaal: PvdA-Kamerlid John Leerdam, die graag nog eens opgaat voor de hogere rang van Officier (et cetera...). Dergelijke hiërarchische sentimenten zijn topfotograaf Vincent Mentzel pas duidelijk geworden na zijn verrassende benoeming tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw in 2007. ,,Ik kom nu eenmaal uit een milieu waar het niet gebruikelijk
is om zo'n onderscheiding op de borst te laten spelden. Al ben ik er na het overlijden van mijn vader wel achtergekomen dat hij ook
ooit eens koninklijk is onderscheiden.''
Een bijzonder verhaal dus, zoals achter vrijwel alle andere lintjes. Meest frapperend? Wellicht dat van Richard Bottram, die met succes werd genomineerd, omdat hij een jaar lang elke dag (!) een marathon liep voor de kankerbestrijding als reactie op de dood van zijn vriendin Elise. 15.000 kilometer in 365 dagen, opbrengst 240.000 euro! ,,Mijn ridderorde is geweldig, maar even trots ben ik op de opname in het boek van Orchida Bachnoe (eveneens getiteld Lintjesregen -LDM) dat de basis vormt voor deze tentoonstelling. Uit de vele, vele duizenden lintjesdragers ben ik toch maar mooi een van de 58 die ze het interessantst vond.''