Eerst een Mercedes, nu’n oud Escortje

KRIMPEN AAN DE LEK - Van een rijke stinkerd met een Mercedes en een SUV tot een arme sloeber met een Ford Escortje uit 1986.

Een torenhoge schuld is wat Jacques Mudde uit Lekkerkerk heeft overgehouden aan zijn avontuur met de golfbaan in Krimpen aan de Lek.

,,Allemaal verdwenen in de bodemloze put die golfbaan heet.’’ Het klinkt wrang uit de mond van Jacques Mudde uit Lekkerkerk. Tot een paar jaar geleden was hij de trotse eigenaar van hotel de Witte Brug in Lekkerkerk. Vol enthousiasme begon hij aan een nieuw avontuur: de aanleg van een golfpark Crimpenerhout in Krimpen aan de Lek. Nu is hij touringcarchauffeur en werkt zijn vrouw in het hotel van hun dochter in Zuid-Limburg.

,,Natuurlijk was het vooral zuur voor mijn vrouw,’’ steekt Mudde de hand in eigen boezem. ,,Ze hield van winkelen. Een nieuw jurkje of een ditje of datje. Dat kan allemaal niet meer, terwijl zij helemaal niet om deze situatie heeft gevraagd. Ik heb heus meer dan eens van haar te horen gekregen: ‘door die eigenwijzigheid van jou’. En ze heeft helemaal gelijk, maar ze is me nooit afgevallen. Nooit.’’

Inmiddels woont het echtpaar in de buurt van hun dochter die in Zuid Limburg een hotelletje heeft gekocht. Daar bouwen ze een nieuw bestaan op. Of hij er gelukkig is? Het blijft lang stil, heel lang stil. ,,Pfff, dat is een directe vraag.’’ Weer stil. ,,Mijn vrouw en dochter maken het daar prima. Ik mis mijn vrienden hier wel.’’ Even later: ,,Als ons huis verkocht is, zijn we een groot deel van de schuld kwijt. Met het salaris van mijn vrouw en wat ik verdien, redden we het en ben ik ook weer gelukkig.’’

Want hoe ging dat nou met die golfbaan? Toen het plan voor een baan met negen holes in Krimpen aan de Lek eind jaren ’90 vaste vormen begint aan te nemen, koopt Mudde met winst van de Witte Brug de eerste hectares grond. Als dat geld op is, komt er financiering om de hoek kijken. De Rabobank doet mee en het bedrijfsleven koopt aandelen van 50.000 euro. Het lijkt allemaal goed te gaan, totdat de eerste tegenvallers komen. Milieugroeperingen beginnen een proces en de aannemer blijkt de grond niet helemaal schoon te kunnen opleveren.

Er volgen meer tegenslagen en Mudde kan zijn beloftes over de opleverdatum van de golfbaan niet nakomen. Het imago keldert, met gevolgen voor nieuwe geldschieters, zegt Mudde. ,,Die bleven uit. En ik kan het ze niet kwalijk nemen. Zij dachten: eerst zien en dan geloven.’’

In plaats dat Mudde inging op een bod van een extern bedrijf ging hij krampachtig door. ,,Ik dacht nog steeds dat ik het zelf wel kon. Had ik natuurlijk nooit moeten doen. Ik was dan in elk geval uit de kosten geweest.’’

Het tij keerde niet meer. Noodgedwongen verkocht Mudde de Witte Brug en hij nam een maximale hypotheek op zijn huis. Dat hij al twee jaar geleden de baan verkocht aan Schoonhovenaar Klaas van Duuren maakte niet uit, die keerde pas net voor de kerst uit.

Dat is ook de reden waarom Mudde nu pas op zijn tijd als goflbaaneigenaar wil terugkijken. ,,Ik heb deze periode nog rotter gevonden. De Rabobank die zich ineens terugtrok en een nieuwe eigenaar die, werkelijk waar, het ‘duizend-smoezenboek’ van voor tot achteren uit zijn hoofd kende. Van ‘onverwachts op zakenreis’ tot gesteggel over de vergunning. Twee jaar heeft het geduurd voordat hij over de brug kwam.’’ Met nadruk: ,,Twee jaar!’’

Beschuldigingen leggen ze bij De Stok BV, het bedrijf van Van Duuren, naast zich neer. Uitbetalen kon niet eerder, zeggen ze. Schuldeisers, een dikke honderd, moesten worden uitgekocht. Mudde denkt er het zijne van. ,,Dat is de boel omdraaien maar als je zo in de schulden zit, heb je niets te vertellen.’’

,,Het is slikken geweest,’’ zegt hij. ,,Tot nu toe was alles wat ik had opgepakt gelukt. Van een klein slagerijtje maakte ik er vier en een slachterij. Van een half vergane boerderij maakten we een goed lopend hotel. Dit kon ik ook wel, dacht ik.’’ Een zucht. ,,Het is moeilijk om je levensstijl aan te passen. Ik was lid van de voetbal, gaf graag rondjes. Dat kan niet meer. Ik heb het lidmaatschap maar opgezegd, voelde me er niet prettig meer.’’

Maar dan weer met het optimisme waarmee hij 62 is geworden: ,,Ik breng nu mariniers naar andere kazernes, dat is ook leuk. En als ik 65 ben, stopt mijn vrouw met werken. Kopen we een caravan, ruilen we het Escortje in en gaan we op vakantie. Oostenrijk, Zwitserland, heerlijk.’’