'Afkicken van politiek vraagt tijd'

ROTTERDAM - Oud-wethouder Marianne van den Anker van Leefbaar Rotterdam maakte mét een wachtgelduitkering op zak een wereldreis.

Van den Anker nu: ,,Is het verboden om op vakantie te gaan? Ik had recht op die uitkering en solliciteerde die dagen volop. Na een intensieve periode in de politiek wil je ook tijd vrij maken voor je gezin. Ieder mens doet dat toch?''

De in maart opgestapte wethouder Jeannette Baljeu van de VVD weet wat het is om uit de politiek te stappen. ,,Je gaat weg en de volgende dag heb je geen baan meer. Alles is meteen over. Een raar gevoel. Ik had slapeloze nachten over hoe het nu verder moest met mijn dossiers.''

En nu? Twee jaar lang relaxed bijkomen van de lange werkweken? ,,Thuis zitten is niets voor mij. Ik heb mijn zinnen erop gezet om in september een nieuwe baan te hebben.'' Maar, beseft Baljeu, het vinden van nieuw werk zal een krachttoer zijn. ,,Tegenwoordig ben je als ex-wethouder niet zo snel onder de pannen. Het beeld dat de samenleving van politici heeft, is heel anders dan pak 'm beet vijftig jaar terug.''

Oud-wethouder Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam, die eind november 2005 aftrad, weet daar alles van. Hij solliciteerde zich een breuk, maar kreeg keer op keer nul op het rekest. Zijn anti-islamuitspraken speelden hem parten. Na anderhalf jaar vruchteloos solliciteren klaagde Pastors openlijk zijn nood. De Rotterdamse politiek schoot hem te hulp. GroenLinks-er Arno Bonte raadde Pastors aan zich te laten omscholen tot tomatenplukker. ,,Ach,'' zegt Pastors, ,,die uitspraak zegt meer over Bonte als politiek dier dan over zijn wil om 30.000 werkloze Rotterdammers aan een baan te helpen.'' Vorig jaar vond Pastors alsnog een werkkring.

De laatste jaren komen er meer wethouders op de arbeidsmarkt dan ooit. In 2007 stapten er landelijk 130 wethouders op. Volgens bijzonder hoogleraar gemeentepolitiek Hans Engels van de Universiteit Leiden komt dit door de opkomst van lokale partijen en door meer activisme bij de aanstelling van wethouders.

De Rotterdamse cijfers spreken voor zich: in 1995 kregen achttien bestuurders en drie raadsleden wachtgeld. In 2006 48 bestuurders en 19 raadsleden. ,,De stijging valt toe te schrijven aan het feit dat dat de gemeenteraad in 2006 vrijwel geheel vernieuwd is,'' licht gemeentelijk woordvoerder Karin Fraai toe.

Van de 1,482,939 euro bruto die Rotterdam vorig jaar aan wachtgeld uitgaf, ging bijna 1,2 miljoen naar voormalige deelgemeentebestuurders. Tom Harreman, tot drie jaar terug voorzitter van de deelgemeente Delfshaven, is er één van. Nog aan het solliciteren? ,,Nee, ik ben zestig jaar. Een leeftijd waarop het niet zo waarschijnlijk is dat je nog een andere werkkring zult vinden.''

Harreman zit voor de PvdA in de Rotterdamse raad en zit verschillende commissies voor. ,,Ik maak me zo veel mogelijk nuttig voor de stad. Dat kost soms veel tijd, zoals die zeven maanden waarin ik voorzitter was van de onderzoekscommissie- Museumparkgarage.'' Dat werk levert toch ook geld op? ,,Die inkomsten worden weer afgetrokken van het wachtgeld. Maar ik zal de laatste zijn om niet toe te geven dat de wachtgeldregeling een riante regeling is. Zeker als je het vergelijkt met wat gangbaar is voor gewone werknemers in het bedrijfsleven.''

En dan hebben we nog Stefan Hulman, oud-wethouder, als burgemeester weggestuurd uit Den Helder. Hij shopt nu met 'Rotterdams geld'. Natuurlijk, ook Hulman wil werken voor zijn centen. Het liefst bij de gemeente, zegt hij. Hoe het daarmee staat? De gemeente zwijgt: ,,Dit is een privé-aangelegenheid.''

,,Soms,'' zegt oud-wethouder Els Kuiper van de PvdA, die nu voor een jaar voorzitter van de deelgemeenteraad Hillegersberg-Schiebroek wordt, ,,staat het zweet in je handen als je ziet hoe oud-collega's met het wachtgeld omspringen. Maar de meesten willen toch zo snel mogelijk weer aan de slag.''

Krijgt zij na haar jaartje voorzitterschap nog een leuk centje mee? ,,Nee, ik heb gezegd dat ik geen wachtgeld wil.''