Na 26 jaar nog niet uitgekeken

In Anders Bekeken bezoekt een verslaggever die geen deel uitmaakt van de sportredactie een wedstrijd of evenement. Hij of zij bekijkt een en ander vanuit zijn of haar eigen gezichtspunt. Vandaag is CAREL VAN DER VELDEN gastschrijver bij de finale van de AD Rotterdams Dagblad Cup tussen Barendrecht en Nieuwenhoorn. Carel werkt op de redactie CULTUUR .

In finales wordt het lontje vaak pas in de tweede helft aangestoken. De apotheose van de AD Rotterdams Cup 2008 vormt op deze zaterdagmiddag geen uitzondering op deze regel. Gelukkig maar, want aan de zijlijn van voetbalclub De Rotterdamsche Leeuw hebben we naast de volle tribune veel te bespreken met John, de vader van steunpilaar Xander van der Veeke van Barendrecht. Tussen de bedrijven door beantwoordt hij bovendien een vraag die om onverklaarbare redenen nooit wordt gesteld: wat is er leuker? Kijken naar voetbal? Of zelf voetballen?

Want stel dat bekend wordt dat een overgrote meerderheid van de Nederlanders stiekem liever zelf voetbalt dan met chips en cola voor de buis te hangen? Dan piekert de NOS er voortaan vast niet meer over om tientallen miljoenen belastinggeld aan voetbalrechten uit te geven. En legt de gemeente Rotterdam misschien wel duizend kunststofveldjes aan van het geld dat ze anders in die nieuwe Kuip gaan stoppen.

Tijd dus voor een onderzoek. Wat John als eerste respondent gaat zeggen, is wellicht dus heel belangrijk. ,,Ik vind kijken leuker dan zelf spelen,’’ verklapt hij.

,,Mijn tijd is geweest. Ik ben 58 en heb 37 jaar competitie gespeeld. Bij HOV, NP’81, Kralingen en DEH. En DRL natuurlijk, de club waar we nu staan. En altijd lekker laag, want ik had een hekel aan trainen. Het probleem zit hem in het gebrek aan tolerantie. Vooral bij de clubs die uit de krant zijn gevallen is er weinig onderling respect. Op dit niveau kunnen spelers zich minder veroorloven.’’

Hij is nog niet uitgesproken of Marco de Borst van Barendrecht krijgt een rotschop. De scheidsrechter zet Johns woorden kracht bij. De verdediger van Nieuwenhoorn heeft direct een gele kaart te paken.

Ook Jolanda, de schoonzus van Xander, doet mee aan de enquete. ,,Ik hou zeker van voetballen,’’ zegt ze. ,,Ik heb ook een jaar bij Schoonhoven gespeeld. Toch vind ik kijken het leukste.’’

Zo. Das 2-0 voor de ‘kijkers’. Het scoreverloop op het veld is al even verrassend. In de tweede helft komt outsider Nieuwenhoorn op 1-0 en op 2-0. Ondanks het degelijke verdedigende werk van zoon Xander. ,,Laten we het er maar op houden dat het niet aan hem ligt,’’ zegt zijn vader, die onder anderen in gezelschap van zijn echtgenote en de dochters Wendy, Jolanda plus aanhang en de reeds balvaardige kleinzoon Michel (5) de wedstrijd bekijkt.

John verliest bepaald niet zijn humeur als het naar schatting duizendste potje in 26 jaar waarin hij zijn zoon ziet acteren op een 2-1 nederlaag uitdraait. ,,Incasseren heb ik bij DRL wel geleerd,’’ zegt hij schouderophalend. ,,Zelfs bij degradatie van het eerste liepen wij vroeger de polonaise.’’

De mini-enquete nadert ook de apotheose. De volgende twee deelnemers, Gerrit Blijleven (‘Ik ben al zestig jaar lid van Barendrecht.’) en Wim Strater (‘Mijn dochter heeft vanochtend een hattrick gescoord bij het korfbal. Goed he.’), zeggen zonder aarzelen dat ze de rol van toeschouwer het liefst zouden ruilen voor een plaatsje op het veld: Da’s twee tegen twee.

De stem van Xander zou de enquete kunnen beslissen. We vallen hem echter niet lastig.

Omdat we zijn antwoord al kennen. De gedreven voetballer zou zonder twijfel zowel stoppen met spelen als stoppen met kijken als hij daarmee zijn zoontje zou kunnen helpen.

De kleine Tim is ernstig ziek en de zorgen beheersen het leven van hem en echtgenote Patricia. En dan is een enquete onbelangrijk. En een nederlaag ineens heel relatief. Zelfs als de AD Rotterdams Dagblad Cup op het spel staat.