Via 'Lombardijen' rap naar de stad

Je kunt onmogelijk zeggen dat station Lombardijen – het onderwerp van de raadplaat van vorige week – een bijrolletje heeft gespeeld in het bestaan van Luc van Vessem. Twee regels telde zijn reactie op de zoekfoto, maar wát voor regels! Een duidelijk gevalletje van een heel leven in een notendop.

,,Ook ik sta nu nog dagelijks op dit station,’’ schrijft hij, ,,maar ben ook ongeveer twintig jaar betrokken geweest bij het station als onderhoudsmonteur en als klap op de vuurpijl heb ik hier ook nog mijn vrouw leren kennen.’’

Zo! NS-station Rotterdam-Lombardijen dus. Er waren meer Rotterdam van Toen-lezers die niet al te veel woorden besteedden aan deze halte op Zuid.

Zoals P.C. de Zeeuw uit Numansdorp: ,,Direct zag ik dat dit het in aanbouw zijnde station Rotterdam-Lombardijen moest zijn. Ik herkende de huizen op de achtergrond. Als meisje van 16 ben ik met mijn ouders in de Homerusstraat komen wonen. Vanaf 1963 tot 1966 liep ik vanaf de Spinozaweg met een schoolvriendinnetje naar dit viaduct toe, op weg naar huis. Op dat moment waren er al wel bomen, die op de raadplaat nog ontbreken zo te zien. Dus dit moet vóór 1966 zijn.’’

Wat uitvoeriger van stof is Willem Ouweneel, die in de historie van deze stopplaats-voor-treinen dook. ,,Dit is duidelijk de opbouw van het nieuwe NS-station Lombardijen,’’ mailt hij. ,,Ik heb het eerste station ook nog meegemaakt. Om er te komen, moest je eerst voor de spoorbomen wachten bij de toenmalige Smeetslandsedijk.’’

‘Lombardijen’, gaat hij verder, is een verademing voor de mensen die in dit deel van de stad wonen. ,,Drie minuten lopen, en ik ben er. Er gaan nu weer zes treinen per uur naar het Centraal Station, nog meer dan de RET met zijn tramlijn 20. Je bent in een mum van tijd op CS en de markt op de Binnenrotte.’’

Ondanks dat het een vrij groot station is, wordt het tóch nog wel eens overgeslagen door ‘de heren machinisten’. ,,Het overkwam ons een paar weken geleden nog toen we de sneltrein vanuit Rotterdam CS namen. Die reed Lombardijen zó voorbij. Moesten toen in Dordrecht overstappen om terug te gaan...’’

Ook Leoni Bisset – ‘opgegroeid in Rotterdam IJsselmonde’ – heeft van station Lombardijen een ware studie gemaakt. Volgens haar is de kiek gemaakt voor de opening op 12 september 1968, gisteren exact 40 jaar geleden. ,,Kenmerkend voor dit station is dat er niet alleen een autorijbaan onderdoor gaat, maar ook een trambaan. Tot een aantal jaren geleden kon je vanaf het perron direct naar de tramhalte onder het station en terug, maar dit is nu niet meer mogelijk. Men moet nu op wat meer tijd rekenen voor de overstap van trein naar tram, aangezien de tramhalte verplaatst is naar de IJsselmonde-zijde van het spoor.’’

Ook de halte van de streekbussen in de richting Dordrecht is verder van het spoor verwijderd. ,,Dit vanwege de bouw van het Maasstad Ziekenhuis op de plek waar voorheen de christelijke scholengemeenschap Guido de Brès en de populaire sportschool Gosh gevestigd waren. De sportschool heeft een mooie, nieuwe vestiging aan de Dwarsdijk gekregen en de school is letterlijk naar de overkant verhuisd.’’

‘Station Lombardijen’ stond ook op het bord dat aan het plafond werd bevestigd, weet Tia Douma uit Klaaswaal. Destijds woonde ze in het naburige Zuidwijk. Haar vader werkte ‘in de stad’ bij de Rotterdamsche Bank, eerst op de Coolsingel en later in het kantoor op de Blaak. ,,Hij ging daar ‘s zomers op de fiets heen. ‘s Winters was het ‘bussen’ om daar te komen maar station Lombardijen heeft voor een veel betere verbinding naar Rotterdam gezorgd. Van Lombardijen naar Blaak kostte je luttele minuten en dat scheelde mijn vader en veel mensen die in deze nieuwbouwwijk woonden erg veel reistijd. Ik heb daar regelmatig gestaan om hem op te wachten en dan liepen we samen naar huis.’’

Station Lombardijen - met weemoed denkt Alice Kuijpers van Weelden aan deze plek terug. ,,Ik heb daar heel wat uurtjes doorgebracht. Als kind speelden we bij en onder het station. Later heb ik daar vaak op de trein staan wachten.’’

Ze woonde in één van de flats, die rechts naast de bouwvakker nog net in beeld zijn. ,,Er was nog een tunnel met een spiegelgladde vloer, met het loket voor de treinkaartjes. Ik zie de mevrouw met het kortgeknipte, zwarte haar in dat hokje nog voor me.’’

Allemaal herinneringen. ,,Wanneer ik als kind in bed lag, hoorde ik ook altijd de treinen langsrijden. Dat geluid was heel vertrouwd voor me.’’