Parade sluit af met lamme nepnon en blinde toverknol

ROTTERDAM - Henk Schiffmacher, Madame Baba en Nog Meer Rottigheid.

De Parade maakte het ook dit jaar weer bont. Het AD Rotterdams Dagblad volgde de gebeurtenissen in dit theaterdorp met een knipoog.

Paradedirecteur Terts Brinkhoff heeft weinig reden tot klagen. Op één avond na - toen Nederland onderuit ging in het duel tegen Portugal en er slechts vier betalende bezoekers op het terrein waren- was het steeds volle bak. Bij bijna alle avondvoorstellingen was het inschikken. Met dank aan Oranje.

Parade staat voor gemoedelijkheid. Opstootjes zijn niet des Parades. ,,Een vechtpartij?'' Brinkhoff weet niet wat hij hoort. ,,Bedoel je die gozer die een beetje lam was bij de Stille Disco? Omdat hij niet vrijwillig mee ging, moest hij buiten de poort worden gezet. Duwend en trekkend probeerde hij zich te verzetten.'' Geen reden voor extra veiligheidsmaatregelen? ,,Welnee. Er is in het verleden ook wel eens wat gepikt. Voor dat ene incidentje zet je toch geen extra security in.'' Klaagden de afgelopen week nogal wat mensen over de prijzen op de Parade, bij extra veiligheidsmaatregelen zouden de kosten helemaal de pan uitrijzen.

De organisatie telde bijna 40.000 bezoekers, vergelijkbaar met vorig jaar. Door ruimtegebrek moest de Parade dit jaar opnieuw proppen. Als de gemeente Rotterdam woord houdt, is de parkeergarage onder het Museumpark volgend jaar voltooid en kan de Parade terug naar haar oude, veel grotere stek.

De Parade mocht net als vorig jaar gebruik maken van de gastvrijheid van het NAi, waar het publiek op de valreep nog een vermakelijke Paradevoorstelling zag. De bejaarde zussen Elfride (een lamme nepnon met hangtieten) en Mathilde (een blinde toverknol met een verrot gebit) houden elkaar gevangen in een afgelegen huis aan de zee. Ze geven elkaar de schuld van hun karige bestaan zonder man, acht kinderen, zeventien kleinkinderen en functionerende benen. Een knappe drenkeling doet de stoppen bij beiden doorslaan.

Het publiek ging met 180 kilometer per uur door de bocht bij het optreden van het Rotterdamse muziekcollectief Ocobar en Daniël Boissevain. Tot de limiet gaan is geen kunst, vinden zij. Erover heen gaan, dat moet je durven. Ze schetsen op boeiende wijze het leven van Tazio Nuvolari, de autocoureur die als talisman een gouden schildpadje om zijn hals droeg. Het langzaamste dier tegenover de snelste man.