'Dood peuter is ongeluk'

CAPELLE A/D IJSSEL - De jeugdrecherche gaat er voorlopig vanuit dat de dood van het 3-jarige verdronken Capelse jongetje afgelopen zaterdag 'een triest ongeluk' is.

De jeugdrecherche van de politie heeft de afgelopen twee dagen kinderen ondervraagd die getuige zijn geweest van het drama aan de Torenhof in Capelle aan den IJssel. Hoeveel en welke kinderen dat zijn, wil de politie niet zeggen. De verhoren van de jonge getuigen vonden plaats in een speciale studio. "De gesprekken worden daar ook gefilmd,'' zegt een woordvoerder van de politie Rotterdam-Rijnmond. "Lichaamstaal is bij kinderen heel belangrijk. Jeugdrechercheurs zijn getraind om dat te beoordelen.''

Na de gesprekken concludeert de politie dat het 3-jarige jongetje door 'een triest ongeluk' in de sloot is gevallen en dat er geen sprake is dat hij een duw van een vriendje zou hebben gehad. "Er kunnen natuurlijk nog altijd ontwikkelingen komen in deze zaak, maar op basis van alle verhoren gaan we uit van een ongeluk.''

Op de plek waar het jongetje afgelopen zaterdagmiddag voor zijn leven vocht, hebben familieleden en buurtbewoners inmiddels bloemen en knuffels neergelegd. Op briefjes en kaartjes staan steunbetuigingen. Rust zacht, lieve Gijernho. Rust zacht, lieve Gi Gi. In het water drijft een speelgoedbootje. Een familielid steekt vechtend tegen de wind een kaarsje aan en zet het waxinelichtje bij de foto van de jongen, de kleinzoon van zijn zus. "Mooi dat mensen in de buurt aan hem denken,'' zegt hij terwijl hij één van de steunbetuigingen leest. "Hoe hij in water is terechtgekomen? Dat zullen we nooit weten. Niemand niet. Het maakt me ook niet uit. Gijernho krijgen we er niet mee terug.''

Ada Hogerwaard (60) woont schuin tegenover de plek des onheils aan de Torenhof. Zij belde zaterdag 112 toen ze het fout zag gaan. Ze kan er nog steeds niet bij. "Het arme kind. Ik ben er nog steeds helemaal stuk van.''

Ze heeft een bosje bloemen neergelegd. "Zo hoort dat toch. Mijn gevoel zei me dat ik het moest doen. Het geeft me een beetje rust. Al blijft het allemaal heel onwerkelijk dat er op een meter of twintig van mijn voordeur een kindje is verdronken.''

Vaak zit Ada Hogerwaard in haar voortuin met uitzicht op de vijver. Toen het jongetje in het water viel, was ze uitgerekend in de woonkamer. "Een half uur eerder had ik de plantjes in de tuin nog water gegeven,'' zegt ze. "Dan had ik kunnen zien dat het niet goed ging. Ik had het arme kind zo graag willen redden of eerder de alarmlijn willen bellen.''

De dood van de peuter is het gesprek in de Capelse wijk Middelwatering. Mensen die hun hond uitlaten, staan even stil bij de bloemen. Een fietser mindert vaart. "Had ik hier zaterdagmiddag maar gelopen met mijn hond,'' zegt een voorbijgangster. ,,Dan had ik wat kunnen doen. Dat gevoel hebben veel buurtbewoners, een machteloos gevoel. Ik sprak net iemand die al 23 jaar in deze straat woont. Nooit eerder is er in de wijk zoiets tragisch gebeurd als afgelopen zaterdag.'' (DANIEL DWARSWAARD)