Corrupte agent verdiende goud geld

UTRECHT - Ex-agent K.(45) uit Maarssen voorzag Utrechtse criminelen van geheime politie-informatie, deed mee aan de diefstal van een zwaailicht en hield een man uit de cel door expres een stand-in te arresteren.

Met zijn corrupte gedrag verdiende hij duizenden euros. Voor de rechtbank deed hij uitgebreid zijn verhaal.

,,Informatie wilde ze hebben,’’ begint K. ,,Adressen waar geld en waardevolle spullen te halen waren. Ik legde haar uit dat ik daar niet zomaar aan kon komen. Daar heb je als politieagent normaal geen weet van.’’

,,Totdat ik bij een vergadering hoorde over een woning met mogelijk duizenden euro’s in de kluis. Collega’s waren er binnen geweest wegens huiselijk geweld. Ik dacht hé, misschien heeft ze dáár interesse in. Dus gaf ik de tip. Ik zou een deel van de opbrengst krijgen,’’ vertelt ex-wijkagent Overvecht K. op nonchalante toon. Het praten over zijn leven als corrupte agent bij het politiekorps regio Utrecht kost hem schijnbaar geen enkele moeite.

Als hij het heeft over ‘ze’ bedoelt hij de elf jaar jongere vrouw N., die hij twee jaar lang voorzag van politie-informatie. Ze fungeerde als doorgeefluik tussen Utrechtse criminelen en de begripvolle Overvechtse wijkagent, die ze had leren kennen toen ze in de problemen zat.

,,Na een tijdje controleerde ik het adres in het politiesysteem. Het was gelukt. Er was ingebroken en voor 4500 euro aan sieraden en 7000 euro cash meegenomen.’’

,,Mijn geld heb ik voor díe informatie nooit gekregen. Voor het meewerken aan de arrestatie van de stand-in, waardoor een ander drie maanden cel niet hoefde uit te zitten, kreeg ik 10.000 euro. Voor het klaarleggen van een zwaailicht in een burgerauto van de politie 1000 euro. Voor 200 euro per stuk trok ik kentekens na.’’

K. knikt als rechtbankvoorzitter Bueno hem voorhoudt dat hij het voor het geld niet hoefde te doen. Waarom dan toch?

De oneervol ontslagen agent kijkt op zijn A-4tje met aantekeningen en neemt een hap lucht. ,,Als wijkagent had ik een enorm netwerk. Ik deelde eenvoudige politie-informatie met burgers, zodat zij ook mij weer konden helpen. Zo gaf ik aan prosituees het kenteken door van een vrouwenhandelaar. Dan konden ze me bellen, als ze die man zagen rijden. Zo boekte ik soms successen. Het was een grijs gebied van wat kon en wat niet.

Uiteindelijk kwam ik privé in een dal. Door mijn werk, waarin je steeds de negatieve kanten van de samenleving ziet, raakte ik afgestompt. Vond alles maar normaal en had nergens meer emoties bij.’’

,,Ik wilde stoppen met werken, maar er bleek geen vervanging voor mij. Niemand aan wie ik mijn waardevolle kennis kon overdragen. Ik voelde me een nummer in plaats van die goed functionerende wijkagent.’’

,,In die tijd leerde ik N. kennen. Bij haar kon ik alles kwijt. Ik gaf haar wel eens vertrouwelijke informatie, bijvoorbeeld over haar ex. Dan voelde ik me gewaardeerd. Ik ging steeds meer in twee werelden leven en mijn normen en waarden vervaagden.’’

K. vertelt hoe hij nauwelijks besefte wat hij met zijn praktijken het politiekorps aandeed. En zijn gezin. Elk vertrouwen is tot het bot geschaad. ,,Mijn huwelijk is fragiel. Voor thuis is het vreselijk te moeten afwachten wat er gaat gebeuren. Krijg ik celstraf? Raak ik mijn nieuwe baan kwijt?’’

De Maarssenaar werkt inmiddels tot volle tevredenheid bij een woningbouwvereniging, waar hij opnieuw te maken heeft met vertrouwelijke informatie. Zijn werkgever is op de hoogte van zijn verleden. ,,Ik schaam me voor wat er is gebeurd. Tegenover iedereen. Voor mijn kinderen was ik de politieagent, waarmee ze indruk konden maken op vriendjes. Ik ben van mijn voetstuk gevallen.’’

Het Openbaar Ministerie eiste tweeënhalf jaar celstraf, waarvan een half jaar voorwaardelijk