LEUSDEN - Carl Verheijen is blij dat hij weer thuis is, blij dat het seizoen voorbij is.
De schaatser uit Leusden kende een heel vervelend schaatsjaar, dat werd gekenmerkt door een aantal tuimelpartijen en revalidaties. Nu hij weer is Leusden is neergestreken wil hij vooral naar de toekomst kijken, naar de Spelen van Vancouver. Olympisch goud, want dat ontbreekt namelijk nog in zijn imposante verzameling.
Wanneer dochter Manouk voor de tweede keer valt, schiet Carl Verheijen na een bezorgde vaderlijke blik in de lach. ,,Je lijkt wel op papa,’’ lacht de schaatser met veel zelfspot. Die paar woorden richting zijn oudste dochter symboliseren zijn seizoen, één van de vervelendste jaren in zijn schaatscarrière.
Verheijen is een paar dagen terug in Nederland, terug in Leusden, bij zijn vriendin Andrea Nuyt, de oud-schaatsster, en zijn twee dochters. Die omgeving zalft zijn gebutste ziel. De TVM-rijder heeft het nodig, die afleiding van thuis. Ook op verre reizen, zoals op de WK afstanden in Japan, kruipt Verheijen achter zijn laptop om contact te zoeken met het thuisfront. ,,De techniek van tegenwoordig is zo fantastisch. In Nagano had ik iedere dag even contact met mijn gezin. Ik hou dit vol, omdat Andrea weet wat het is, ze weet hoe je moet leven als topsporter. Ze moet veel van mijn taken overnemen, maar ze gunt het mij. En ik ben ook nog niet klaar.’’
Klaar is Verheijen pas als hij als olympisch kampioen uit Vancouver vertrekt. De wil om olympisch kampioen te worden, zit diep bij hem. Hij maakte het ook van dichtbij mee dat ploeggenoten het goud werd omgehangen: Gianni Romme in Nagano en Jochem Uytdehaage in Salt Lake City. In Turijn had Nederland bij de ploegenachtervolging met Verheijen in de ploeg de beste papieren voor goud, maar Sven Kramer stapte in de halve finale op een blokje en sleurde in zijn val Verheijen mee. ,,Als ik toen goud had gewonnen, was ik misschien wel gestopt, was de kans erg groot geweest. Ik wil goud halen, daar zit de uitdaging. Zo ben ik nu eenmaal, zo leef ik. Mijn lichaam is nog niet op en ik weet dat ik nog voor een eerste plaats kan strijden. Een seizoen als afgelopen jaar is verschrikkelijk.’’
Gelukkig kent Verheijen wel de oorzaken van het moeizame jaar. Zijn lichaam protesteerde nadrukkelijk de afgelopen maanden. Hij kwam vier, vijf keer ten val. Een ongelukkig val op een skipiste vormde de inleiding van een seizoen vol problemen. ,,In april viel ik van een snowboard, er gebeurde eigenlijk niets bijzonders. Ik viel op een rustige manier, maar ik verzwikte wel mijn enkel, kon drie, vier weken niet lopen.’’ Vervolgens werd hij aangereden door een auto (sleutelbeenbreuk), later weer door een auto in de berm gereden (veel schaafwonden), viel hij bij een wereldbekerwedstrijd in Kolomna (enkelblessure) en in Hamar gleed hij weer onderuit. Het missen van de zomertraining liet zich voelen door het gehele schaatsjaar. ,,In de zomer leg je de basis. Conditioneel was ik wel goed, maar door de vele blessures heb ik maar weing aan krachttraining kunnen doen. Ik miste de power om heel hard te kunnen. Een tien kilometer ging wel, maar voor de vijf miste ik de snelheid.’’
Met veel pijn en moeite plaatste hij zich voor het NK, maar werd teleurstellend zevende. Geen EK, maar via een skate-off reed hij zich wel in de ploeg voor het WK allround, waar hij met een vierde en zesde plaats op de langere afstanden heel behoorlijk presteerde. ,,Op het NK was ik niet goed genoeg, niet fit na die val in Kolomna. Man, er is zoveel gebeurd. Voor de wedstrijd in Kolomna was mijn koffer weg, met mijn buizen, was pas een dag voor de wedstrijd terecht. In Hamar was ik met mijn rits van het schaatspak aan het rommelen, zat niet lekker. Ik was kennelijk nog zo fris om dat te herstellen, maar verloor de concentratie.’’
Na het WK dacht Verheijen voor de vijf en tien kilometer en de ploegenachtervolging naar Nagano te reizen, maar mocht alleen starten op de 5000 meter. Een enorme domper. ,,Bob de Jong ging procerederen en won het, regels zijn op de verkeerde pagina geschreven, ik werd gepiepeld. Ik was ook zwaar teleurgesteld dat ik werd gepasseerd voor de ploegenachtervolging, ik was de laatste jaren een vaste waarde, maar het was de keuze van de bondscoach. Ik heb kennelijk weinig krediet opgebouwd. In de laatste zeven jaar heb ik in twaalf starts twaalf medailles gehaald, dat was niet goed genoeg.’’
,,Ik zat kennelijk in de verkeerde waaier,’’ sombert Verheijen nog even na. ,,Alle pech viel in dit seizoen samen. Maar goed, beter in één seizoen dan drie, vier kwakkeljaren. Ik ken ook de verklaring. Ik weeg ook elk jaar af of het de moeite waard is om zoveel tijd en energie in het schaatsen te stoppen, ben ook kritisch op mezelf, kijk naar mijn prestaties en hoe die tot stand komen. Gelukkig bleef het publiek me steunen, zag ook dat ik hard werkte. De fans beurden me op, gaven me schouderklopjes. Zoveel pech is frustrerend, doet pijn. Maar aan de andere kant sterkt het me ook, dit zal me niet nog een keer gebeuren. Ik wil laten zien dat ik nog steeds heel hard kan schaatsen.’’
De komende twee seizoenen wil Verheijen een kroon zetten op een toch al mooie carrière, in 2010 in Vancouver. Het worden zijn laatste jaren. Hij gaat een ander trainingsprogramma volgen. ,,Ik moet dat met de ploegleiding goed doorspreken, maar ik door mijn ervaring van acht jaar weet ik wat goed voor me is. Ik volgde altijd 90, 95 procent de programma’s van de ploeg, dat zal straks zo’n tachtig worden. Ik wil mijn eigen accenten leggen, naar eigen inzicht kunnen trainen. Ik zal bijvoorbeeld wat meer sprinttrainingen laten vallen. TVM geeft me die ruimte en daar ben ik blij om.’’
,,Ik wil me meer specialiseren op de lange afstanden. Om een goede 5000 meter te kunnen moet ik ook op de 1500 meter goed uit de voeten kunnen, vooral voor de snelheid. Ik zal een nieuw programma schaatsen, maar ik wil wel presteren komend jaar. Er zijn immers olympische nominaties te verdienen. Ik hoor nog steeds bij de beste stayers van Nederland. Het niveau van de trainingen bij TVM is erg hoog. Niet alleen op het ijs, maar ook op de fiets en in het krachthonk. Vorig jaar had ik een topjaar, maar omdat Sven zo hard schaatste, vielen mijn prestaties minder op. Maar iedereen rijdt op dit moment in de schaduw van Sven.’’
De komende weken gebruikt Verheijen om zijn hoofd vrij te maken. ,,Dit is heerlijk, een paar weken thuis. We gaan nu nog niet met vakantie, want ik wil lekker thuis zijn, familie en vrienden ontmoeten. Ik voel me goed en kijk uit naar de zomer. Maar het is nu tijd om met de meiden te spelen. Daar geniet ik van.’’
- Neem nu een abonnement op het AD