Binnen uur weer terug naar pa en ma

UTRECHT - Voormalig kantoorgebouw Wilhelminastaete aan de Wilhelminalaan in Utrecht werd vrijdagavond in allerijl ontruimd. Er hangen briefjes: wend je voor informatie tot de verhuurder.

Zondag is er niemand te bekennen, maar vrijdag was het hier totale chaos. Ongeveer vijftig van de 93 bewoners waren aanwezig toen om acht uur duidelijk werd dat ze om negen uur vertrokken moesten zijn. Ouders werden vanuit het hele land opgetrommeld om met bestelbusjes, aanhangwagens of gewoon achterin de auto hun kroost op te halen. De meesten zaten pas een paar maanden op kamers, hadden net geroken aan de vrijheid.  

Er zat niets anders op dan maar weer bij vader en moeder in te trekken.  

Joan Jansen is zo'n meisje. Eerstejaars, blij op kamers te kunnen gaan wonen. ,,En nu moet ik weer terug. Ik kwam pas om 22.00 uur thuis en had alleen tijd om het hoognodige in te pakken. Maar wat is hoognodig? Wanneer kan ik de rest op halen?''  

De kamers in Wilhelminastaete zijn overwegend ruim en licht, niet die kleine hokjes waar eerstejaars meestal terecht komen. ,,Bijna te mooi om waar te zijn, dacht ik, toen ik het voor het eerst zag. Dat bleek het ook.''   

Het uur dat de studenten kregen om te vertrekken werden er uiteindelijk vier. De liften bleven afgeladen met complete huisraden naar beneden komen. Matrassen, koelkasten, bedden, tv's, bureaustoelen. Politiemannen hielpen een handje bij het sjouwen. Her en der duikt ook een van de oorzaken van de ontruiming op: de magnetrons en elektrische kookplaatjes.  

Yaira Schoester kreeg het voor elkaar haar hele hebben en houden in een paar uur tijd in te pakken. ,,Gelukkig wonen mijn ouders in Utrecht. Ik woonde hier pas 2,5 maand, het is mijn eerste kamer.''   Waar Yaira vrijdag redelijk nuchter onder de situatie bleef, was haar moeder hoogst verontwaardigd. ,,Ziedend ben ik, woedend. Het is niet eerlijk hoe dit gebeurt. Natuurlijk, veiligheid is belangrijk, maar moet dit allemaal zo snel? ''  

Niet alle bewoners waren zo gelukkig familie of vrienden te hebben die hen op kunnen halen en onderdak bieden.  

Zo waren er acht studenten uit Aruba. Hun mentor Eddy Geerman stond de hele avond voor het gebouw om zijn studenten te ondersteunen. 

 ,,Voor de eerste nachten komt het wel goed, maar ze kunnen niet eeuwig in een hotel blijven. Ik heb nog geen idee waar we nieuw onderdak voor ze kunnen vinden.''