Geef mij maar cowboy Billy Boem

Na het jarenlange succes van Parkpop was het wachten natuurlijk op een spetterende uitbreiding.

De Grote Markt in de stad werd dit jaar vergast op een podium dat Den Haag al dagen van tevoren opwarmde voor het echte gebeuren. Leuk, extra leven in de brouwerij.

Maar wellicht nog opmerkelijker was het Kinderparkpop dat dit jaar voor het eerst het licht zag. Terwijl de voorbereidingen op de andere velden in het Zuiderpark nog in volle gang waren, barstte het kinderfeestje op zaterdag al los.

En als ik zeg losbarsten, dan bedoel ik ook losbarsten. Uitverkocht. Meer dan achtduizend kinderen en ouders bij elkaar. Bij het eerste optreden zong het hele veld ongegeneerd mee met ieder liedje. De doorsnee artiest zou jaloers worden op zulk enthousiasme. Heerlijk om zoveel mensen te zien genieten. Natuurlijk geniet niet iedereen. Her en der ontploft er een ouder in het kader van de handhaving. Achter de coulissen strest een manager over de aanwezigheid van een camera. Dat is hun taak zullen we maar denken.

Toch bekruipt een dubbel gevoel me bij het zien van zo’n middagspektakel. Kinderliedjes op de markt brengen is natuurlijk gewoon een gat in de markt. Een kwestie van vraag en aanbod. Hoe komt het dan dat ik een enigszins nare smaak in mijn mond krijg bij het zien van vier van die zingende, duidelijk overjarige meisjes? Kijk, over de muziek heb ik het niet, ieder zijn smaak. De hele middag overheerst die ene stampende beat, zonder variatie.

Wat me eerder doet fronsen zijn de weinig kinderlijke onderwerpen van de liedjes. Ieder liedje lijkt wel over een nieuwe liefde te gaan. Waar is de onschuld gebleven? En dan vinden we het raar dat de jeugd steeds vroeger aan de alcohol gaat.

Geef mij maar Cowboy Billy Boem. Net zo interactief als nostalgisch!

De column van Jessica van der Burg saat elke maandag in AD Haagsche Courant.