Olympische waanzin in Kopenhagen

KOPENHAGEN - Barack Obama heeft zijn vrouw vooruit gestuurd naar Kopenhagen. De First Lady arriveerde woensdag met veel tromgeroffel in de Deense hoofdstad. En ook de Braziliaanse president Lula is er al, eerder dan aanvankelijk de bedoeling was.

De strijd om de olympische organisatie van 2016 wordt op het hoogste niveau uitgevochten. De waanzin regeert. Chicago, lange tijd hometown van de Obama's, is alleen voor zijn kandidaatstelling al 48,2 miljoen dollar (33 miljoen euro) kwijt. De Olympische Spelen zelf in de Amerikaanse stad zijn fijntjes op 3,8 miljard dollar beraamd en komen - als ze uiteindelijk in Chicago zouden worden gehouden - hoogstwaarschijnlijk op het dubbele uit.

Ter vergelijking: de Spelen van 1964 in Tokio (dat het evenement nu weer wil organiseren) kostten destijds totaal 26 miljoen.

Van de vier kandidaatsteden is Chicago het meest nadrukkelijk aanwezig in Kopenhagen. Bij aankomst op het Deense vliegveld staan de Amerikanen in de bagagehal met welkomstborden en truien in het - van Nederland gepikte - opzichtige oranje op landgenoten te wachten.

Chicago heeft ook een batterij aan bekende oud-sportsterren bij zich, van atleet Michael Johnson tot de magische turnster Nadia Comaneci. Zij basketballen, lopen en doen kunstjes met de jeugd in Kopenhagen. Vandaag staat er een fietstocht, de Copenhagen Bike Ride, door het centrum van de stad gepland. De andere kandidaten, Madrid, Tokio en Rio de Janeiro, doen ook wel één en ander, maar zo gek als Chicago, nee.

De nuchtere Denen weten intussen niet wat hen overkomt. Een weekje vergaderen van het IOC kost zo'n anderhalf miljoen euro, vooral vanwege de zware beveiliging.

Van de buitenkant lijkt het dat er een vredige strijd wordt uitgevochten. Sinds het omkoopschandaal rond Salt Lake is de verkiezing aan strenge regels gebonden. Maar schijn bedriegt. Als kandidaten elkaar een lor kunnen draaien, zullen ze dat niet laten. 
Zo verscheen dinsdag ineens het bericht dat Rio niet in staat blijkt een wereldbekerwedstrijd zwemmen te organiseren vanwege een gebrek aan sponsors.

De zwemfederatie meldde dat dat oud nieuws was, maar er waren mensen (steden!) gebaat om het nu pas lekker op te kloppen. Want het zou toch mooi meegenomen zijn als er ook maar één IOC-lid van het bericht zou schrikken. Elke stem kan belangrijk zijn.

Het is niet vreemd dat Chicago zich in deze meedogenloze strijd vooral op Rio richt. De tekenen wijzen erop dat dat de te kloppen stad is. Voor het eerst Spelen in Zuid-Amerika zou vele leden van de olympische familie aanspreken. Tokio en Madrid hebben het grote, waarschijnlijk té grote probleem dat hun werelddeel net aan de beurt is geweest (Peking 2008) of snel aan de beurt komt (Londen 2012).
Als Chicago nog een achterstand zou hebben op Rio, moeten Barack en Michelle Obama die wegwerken.

De president komt vrijdagochtend, zijn vrouw is er dus al en zij wilde natuurlijk graag wat zeggen tegen de journalisten die haar bij het IOC-hotel opwachtten. ,,We hebben veel werk te doen,'' zei de First Lady.

Ze zal donderdag met zoveel mogelijk stemgerechtigden én - in de meeste gevallen (negentig IOC-leden zijn man, zestien vrouw) - met hun echtgenotes praten. Die laatste categorie moet niet worden onderschat. Een ervaren IOC'er, die niet wil worden genoemd, beweert dat vier jaar geleden Cherie Blair een grotere rol bij het binnenslepen van de Spelen voor Londen speelde dan haar man, premier Tony Blair. Mrs. Blair had het in Singapore heel goed kunnen vinden met de vrouwen van de sportbestuurders. (HANS KLIPPUS)