Menselijk falen hóórt bij voetbal, dat moeten we accepteren

COLUMN  Net als heel veel mensen heb ik een TomTom in mijn auto. Daar word ik hartstikke lui van. Ik weet soms amper meer waar ik rijd en let niet goed op de borden. Ik bereid ook nooit meer een tripje voor met een landkaart of zoiets, want die TomTom helpt me overal. Vroeger reed ik nog wel eens verkeerd en zag ik een omgeving waar ik nooit kwam.

Soms maakte ik dan zelfs een foto. Dat overkomt me nooit meer, nooit word ik nog verrast, altijd kom ik zo snel mogelijk op de plaats van bestemming aan. Tja, dat kun je als vooruitgang beleven en voor een chauffeur als ik is het dat ook wel. Maar het geeft me ook de argumenten om héél erg tegen technische hulpmiddelen in het voetbal te zijn.

Ik vind het zoals iedereen in de voetbalwereld echt heel vervelend dat Ierland dankzij een handsbal uiteindelijk geen kans meer kreeg op kwalificatie voor het WK. En Thierry Henry had met zijn hand van die bal af moeten blijven. Hij had achteraf makkelijk praten door zijn overtreding toe te geven en te zeggen dat de interland overgespeeld moest worden.

Daar kopen we niks meer voor; Frankrijk gaat naar Zuid-Afrika. De hele wereld, ook de mensen van deze krant, schreeuwt nu om videobeelden en dat soort gekkigheid. Ik vind dat je daarmee het probleem omdraait. Als je zo redeneert, kun je beter het voetbal veranderen in een computersport; lekker met zijn allen aan de Playstation. Dat ziet er gelikt uit, net échte voetballers en je kunt alles naar je hand zetten. Maar dat wil je toch niet? Het leuke aan voetbal is toch het onvoorspelbare dat er altijd in zit? Althans, dat hoort er in te zitten.

Er ís al zo veel verrassing weggenomen; sterke landen en clubs zijn steeds sterker geworden door het geld en door de manier van loten, niet door het voetbal zelf. Maar goed, het invoeren van meer technische hulpmiddelen vind ik vooral verkeerd omdat je daarmee niet alleen het probleem omdraait maar ook verdoezelt.

Het probleem is namelijk dat de fouten van spelers en scheidsrechters steeds duidelijker te zien zijn door de vele camera's rond een wedstrijd. Als je je ergert aan die fouten, dan moet je die fouten proberen te vermijden. Met andere woorden: je moet de scheidsrechters verbeteren in plaats van ze lui te maken met allerlei hulpmiddelen.

Ze lopen er tegenwoordig allemaal bij als Michael Jackson ooit met die kleine microfoontjes naast hun gezicht. Het tettert allemaal met elkaar, maar de man met de fluit is nog steeds de baas. Daar schuilt volgens mij een belangrijk probleem. We hebben een scheidsrechter, twee assistenten met een vlag, ééntje met een bord aan een tafeltje en straks krijgen we er ook nog twee bij voor bij de achterlijn; zes man! Dan moet het toch kunnen?

De FIFA moet alleen de vijf zonder fluit belangrijker maken. Die gasten zien veel meer dan ze willen toegeven, omdat ze in het openbaar de man met fluit niet voor gek willen zetten. Ik denk echt dat daar een mogelijkheid ligt om foute arbitrage terug te dringen. Die andere drie, of straks vijf, moeten zich net zo belangrijk voelen als de fluitist. Nu lijken er een heleboel alles in de gaten te houden, maar beslist in feite toch die ene man en dat kan dus niet meer.
Nog een reden om tegen het gebruik van videobeelden te zijn, delen niet veel kenners met me.

Ik vind dat het voetbal meestal mooi en boeiend is doordat er óók fouten worden gemaakt. Vaak excelleert de ene ploeg omdat de andere net wat steekjes laat vallen en daar praten we op maandag dan met zijn allen over bij de koffie-automaat. Dat is toch óók de functie van voetbal?

Menselijk falen hoort daarbij en we moeten het accepteren dat mensen af en toe fouten maken. Ook van scheidsrechters moeten we dat accepteren. Door alles nog eens na te kijken, streef je naar een perfectie die niks meer te maken heeft met wat mensen zelf kunnen. (WILLEM VAN HANEGEM)