Hokjesgeest, ik verafschuw het. Kindjes uit Hillegersberg heten Laurens, hebben halflang haar en worden rondgereden in een Volvo. Delfshavense kindjes heten Mohammed, kampen met overgewicht en reizen vooral per metro of tram. En toch komt het vaak met de werkelijkheid overeen.
Ik doe zelf dan wel mijn uiterste best om niet in een keurslijf te worden geperst, de ontwikkelingen lijken op een verloren strijd te duiden. Mijn eerste persoonlijke, afwijkende voortekenen zijn positief, want ik ben een geboren Westlander, ben nu woonachtig in het relatief arme Rotterdam-West en ik heb een modaal inkomen. Ik implicieer hiermee dat ik een bijzonder jong ben.
En vervolgens gaat het mis.
Ik ben in Rotterdam-West een spaarzame autochtoon, ik ben lid van Leefbaar Rotterdam en ik ben ook nog eens fan van Sparta. Dat is het profiel van het stereotype Delfshavense bleekscheet, met een voorkeur voor platte communicatie en volkse interesses.
Het profiel van Sparta en haar supporters is kristalhelder en te omschrijven met de volgende sleutelwoorden: VVD, traditioneel en Rotterdamse agglomeraties. Juist, ja. Sparta mag dan de club van Rotterdam zijn, de welvarende supporters zijn afkomstig uit opkomende metropolen als Naaldwijk en Bergschenhoek.
Het staat bijna haaks op het profiel van Feyenoord en haar supporters. De buurman uit Rotterdam-Zuid staat symbool voor PVV, onderbuikgevoelens en supporters uit geheel Nederland. Ikzelf ben de laatste die een politieke voorkeur voor PVV ter discussie stelt.
De partij van Geert Wilders startte vorig jaar de zoektocht naar kandidaten voor de Provinciale Staten en ik was zo ijdel om te reageren. Kom op, welke partij zit er nou niet te wachten op Richard van den Bovenkamp?
De PVV leek niet met smart op mij te wachten, want een reactie bleef maar uit. Totdat ik het bedrijfsbureau van de PVV aan mijn sollicitatie herinnerde en ik plots op gesprek mocht komen in een zaaltje in het gebouw van de Tweede Kamer.
En daar ging ik, die bijzondere Westlandse boerenlul. Ik beloofde mijzelf plechtig dat ik me, ondanks de indrukwekkende entourage, niet anders zou gaan gedragen. Dit tot groot verdriet van mijn eega. Die zag de bui met provocaties alweer hangen.
Mijn gesprekspartners waren de Tweede Kamerleden Beertema en Fritsma en het gesprek verliep goed. De verwachte onderwerpen islamisering en linkse kerk werden besproken, evenals uiteraard de afkeer tegen de politieke elite.
Na twee dagen wachten werd ik gebeld door een PVV-dame. ,,Je bent door, Richard. Je bent van harte welkom in de PS-klasjes (daarin werden de kandidaten klaargestoomd voor de Provinciale Staten, red.)."
Ik was vereerd! De partij van de Grote Blonde Leider zag het in mij zitten!
Dat was enkele weken voordat bekend werd dat verschillende PVV'ers onder meer in de brievenbussen zeikten en sekslijnen beheerden en het werd afgedaan als 'ballorig gedrag' en 'onjuiste feiten'.
Ik was ook wel eens ondeugend. Zo haalde ik op achtjarige leeftijd vijf euro uit de portemonnee van mijn moeder (sorry, ma) en gooide ik op dertienjarige leeftijd de cd-speler van een ongelooflijke pestkop in een sloot. Met z'n CD'tje van Take That erin. Hij is nu professioneel paaldanser.
Maar op ongeveer 35-jarige leeftijd door brievenbussen zeiken en buurvrouwen de ziekte kanker toewensen? Neen, ik wilde niet met zulke mensen worden geassocieerd.
Ik deed de PVV de groeten en ik verwelkomde Platform Lokale Partijen, een samensmelting van lokale partijen op provinciaal niveau. Ik sta voor deze partij in kieskring Rotterdam op plek 5 en ik ben daar enorm trots op.
Wat als ik een zetel in de Provinciale Staten behaal, maar niet goed presteer? Dan stap ik vrijwillig op en doe ik afstand van mijn zetel. Ik wil natuurlijk niet in het hokjesgeest van een politicus belanden. (RICHARD VAN DEN BOVENKAMP, clubreporter Sparta)
