Rogier Meijer namens De Graafschap in duel met Luuk de Jong.
© anp.
,,Het kan snel gaan in de voetballerij,'' hoe vaak ik iets in die trant wel niet hoor of lees. Meer dan eens zijn het spelers die na een handjevol aardige potjes luidkeels over hun ambities reppen. Ze lonken opzichtig naar een lucratieve toptransfer. Bah, de arrogantie en zelfoverschatting druipt er vanaf.
© anp.
Welke spelers ik wel adoreer? Vedettes, onvervalste. Degene die met oogstrelende acties duels op slot gooien, maar wiens genialiteit buiten het veld omslaat in gestoordheid. Mijn inziens mag een voetballer zichzelf pas een vedette noemen indien hij: ofwel vecht met teamgenoten tijdens trainingen (de Balotellis); dan wel een grote ster van weleer de mond snoert (de Zlatans); of een seksschandaal - bij voorkeur met een minderjarig meisje - op zijn kerfstok heeft (de Ribéry's en Rooney's).
Hun gedrag in de machowereld van het voetbal is wanstaltig en onuitstaanbaar. Het meest gruwelijke ervan is de volledige misplaatstheid. Het is simpelweg misselijkmakend. Althans, mijn inziens. Maar ja, wat kan een broodvoetballer van Bal op het Dak 7 er aan doen dat die van God los leeft...
Feit is dat middelmatige spelers op handen gedragen worden en exorbitante salarissen opstrijken bij clubs. Zelfs in deze barre tijden kijken beleidsbepalers niet op een tonnetje meer of minder. En mocht onverhoopt een bankroet dreigen? Ach, dan doen de hoge pieten of hun neus bloed. Zonder blikken of blozen kloppen zij aan bij gemeentes voor het innen van duur betaald belastinggeld door burgers. Over ongepast gesproken.
Tot overmaat van ramp blijft hun wanbeleid negen van de tien keer onbestraft. Dit is te ridicuul voor woorden, dunkt me. De voetballerij blijkt een bolwerk waarin kritiek aan dovemansoren is gericht. Een wereld waarin enige zelfkennis ver is te zoeken, laat staan reflectie op ondoordacht handelen. Kortom, verantwoordelijkheid nemen bestaat niet, het redden van je eigen hachje daarentegen des te meer.
Slecht voorbeeld doet volgen. Daarom schetst het amper verbazing dat het op het veld barst van de pseudovedettes. Deze over het paard getilde broodvoetballers hebben slechts de allure van ware sterren. Ze lopen met de borst vooruit, terwijl ze de Heer op hun blote knieën moeten danken voor het beperkte talent dat hij hen meegaf.
Ook in ons eigen kikkerland spelen ze, die pseudovedettes, nauwelijks bewust van het bedroevende niveau waarop ze acteren. Waar hebben we het in vredesnaam over? De Eredivisie, een weliswaar attractieve competitie, maar bovenal een Mickey Mouse League waarin het spelpeil diep droevig is. Eentje waarin men ternauwernood in staat is om de bal meermalen richting een teamgenoot te passen. Of eigenlijk niet, om je de waarheid te vertellen. Het credo bij haast iedere ploeg luidt: hard, hoog en ver. Armzalig is het.
Pseudovedettes, je hebt ze in verscheidene soorten en maten. Toch hebben ze één ding gemeen: hun onprofessionele houding. Van mooiweervoetballers tot gefrustreerde net-niet voetballers. Persoonlijk vind ik dat het soort waartoe Mido, Maceo Rigters en Jhonny van de Beukering behoren echt alles slaat. Het zijn Michelin-mannetjes die voorkruipen in de rij bij de Burgerking. Geen wonder dat het oogt alsof ze voetballen met de wind tegen.
Welke spelers ik wel adoreer? Vedettes, onvervalste. Degene die met oogstrelende acties duels op slot gooien, maar wiens genialiteit buiten het veld omslaat in gestoordheid. Mijn inziens mag een voetballer zichzelf pas een vedette noemen indien hij: ofwel vecht met teamgenoten tijdens trainingen (de Balotellis); dan wel een grote ster van weleer de mond snoert (de Zlatans); of een seksschandaal - bij voorkeur met een minderjarig meisje - op zijn kerfstok heeft (de Ribéry's en Rooney's).
Rogier Meijer voldoet aan geen van de bovenstaande criteria. Helaas. Sterker nog, de controleur op het middenrif van De Graafschap is in alles het tegengestelde van een vedette. Hij is een slungel zonder een greintje techniek. Bovendien kan hij zich buiten het veld onopgemerkt vol vreten in de plaatselijke snackbar. Immers, er is toch geen haan die naar hem kraait. Niet dat Meijer dit laatste ooit zou doen, want in tegenstelling tot de pseudovedettes is hij op en top professional.
Twee weken terug moest ik nogal vloeken toen Meijer met een oliedomme charge de nederlaag van De Graafschap bij landskampioen FC Twente inleidde. Het was niet de eerste keer dat het kwaad in mij opborrelde na onkunde van Meijer. Nagenoeg ieder weekend betrap ik mezelf er op hem uit te foeteren. En ik ben niet de enige. Op de tribunes van de Vijverberg heerst alom cynisme omtrent de basisplaats die Meijer steevast opeist. "Dat komt alleen maar door de gehaktballen die zijn Tante Lien in de pan gooit", klinkt het vol ongenoegen.
Echter, ik weet zeker dat alle Superboeren Meijer een warm hart toedragen. In ieder geval stiekem, diep van binnen. Al is het maar omdat ze dondersgoed beseffen dat Meijer het toonbeeld is van onverzettelijkheid. Na in de jeugd te zijn weggestuurd vervulde hij via een ellenlange omzwerving in het amateurvoetbal alsnog zijn jongensdroom: voetballen voor De Graafschap, zijn liefde.
Voor dit doorzettingsvermogen is louter een diepe buiging op zijn plaats. Te meer daar Meijer ondanks de loden last van het profvoetballerschap 'gewoon' een boerenpummel is gebleven. Kapsones en poespas zijn hem vreemd, de mouwen opstropen en bikkelen voor je poen allerminst. Hieraan kan menig (pseudo)vedette een voorbeeld nemen.
Daarom Rogier, bij dezen mijn welgemeende excuses voor al die keren dat ik je liep te vervloeken (en voor de keren die beslist nog komen gaan). Je begrijpt, het was enkel mijn jaloezie. (ROEL TOMASSEN, Clubreporter De Graafschap)
