ROTTERDAM - In de tachtiger jaren was één van de populairste programma's AVRO sportpanorama, gepresenteerd door Ruud ter Weijden. Ergens in het midden van de tachtiger jaren, het precieze jaar weet ik niet meer, was Mario Been vaste gast, waarvoor hij het doelpunt van de week presenteerde.
Mijn vrouw, Ket, werkte in die tijd voor de AVRO. Er werd aan haar gevraagd of ze een komische Sinterklaassketch wilde schrijven voor de aflevering die op Sinterklaasavond zou vallen en waarin Mario de hoofdrol zou spelen. Als Feyenoordsupporster vond ze dat natuurlijk prachtig.
Ket vond dat helemaal mooi omdat ze als schrijfster dan Mario de rol van Sinterklaas kon toebedelen, en een mini Sinterklaas met een grote witte baard doet het natuurlijk altijd goed in een grappige scène. Er werd afgesproken om in ons huis te verzamelen, en daar zal ik altijd spijt van houden.
De producent van het programma had een Sinterklaaspak van de rekwisietenafdeling van de NOS voor Mario meegenomen. Dat het wat groot was kon hij niets aan te doen. De goede man had gehoord dat Mario een grootheid binnen de voetbalwereld was en had dit wat letterlijk genomen. Maar dat was niet iets dat niet te verhelpen was. Erger was dat de producent, blijkbaar meer uitblonk in het maken van fouten, vergeten was voor een ring voor Sinterklaas te zorgen. En Sinterklaas draagt altijd een ring, liefst met een heel grote steen. Zonder ring is geen Sint geen echte Sint, dat weet ieder kind.
In paniek werd naar een oplossing gezocht totdat Ket riep dat zij wel een ring wist. Ergens lag er nog een geschikte ring. Die had ik ooit in een kauwgom automaat verdiend. Voor de ouderen onder ons, u weet wel, zo'n ring die je dicht kan knijpen om het passend om je vinger te maken. Met een hele mooie grote blauwe glazen steen, die in het zonlicht allerlei kleuren kreeg. Niet meer dan een kwartje waard, maar wat was ik dol op die ring. Een jeugdherinnering. Ik dichte die ring magische krachten toe, maar ja, dat was nog een fantasie uit mijn jeugd.
Met tegenzin stond ik die ring af aan de crew van het programma, je hebt niet elke dag een bekende voetballer in huis, weigeren durfde ik niet. De ring ging om Mario's vinger. Hij was natuurlijk veel te groot, maar dat werd verholpen door de ring dicht te knijpen.
De hele crew ging er met Mario en mijn ring vandoor. De sketch werd opgenomen in het park Zestienhoven. Met een draaierig gevoel zwaaide ik het gezelschap nog uit. Waarom ik dat gevoel had snapte ik niet. Zal komen doordat ik een speler in huis had gehad die ik elke week in het stadion bewonderde, dacht ik nog.
Toen ik een dag later aan Ket vroeg hoe het was gegaan kwamen we tot de conclusie dat de ring niet aan haar was overhandigd na afloop maar ook niet naar mij was teruggebracht. We hebben daarna aan de rekwisieten afdeling van de NOS gevraagd of de ring daar gelijk met het pak was ingeleverd, aan de redactie van Sportpanorama of iemand van de Crew de ring zolang had meegenomen, maar niemand kon zich iets herinneren.
Alleen Mario weet aan wie hij na afloop van de opnamen de ring heeft gegeven. De producent die wel eens meer wat vergat, de cameraman, de geluidsman, een ander crewlid? Maar ik heb nooit meer de gelegenheid gehad Mario te spreken. Dus nu bij deze: Mario, waar is mijn ring? (JAN VAN DER BRUGGE, clubreporter Feyenoord)
