Wedstrijden tussen Heerenveen en Groningen hebben de laatste jaren aan beladenheid gewonnen. Niet in de laatste plaats dankzij Ron Jans. Hij schopt een bal weg. Steekt zijn middelvinger op. De scheidsrechter stuurt in de daaropvolgende 'derby' een speler van Groningen weg.
Iedereen zingt: 'Ron Jans, laat je vinger zien!' Nu is hij overgestapt. Hij gaat in Heerenveen een zware tijd tegemoet. De verrader. Of niet?
Ik denk namens de overgrote meerderheid van de supporters te spreken, als ik zeg dat Jans van harte welkom is in Heerenveen. In elk geval spreek ik namens mezelf. Heerenveen schreeuwt om rust, stabiliteit en het herstel van de identiteit.
Trond Sollied was te soft, Jan de Jonge te hard. Ron Jans zweeft daar ergens tussenin. Soms een lach, soms een sneer. Maar altijd een gepassioneerde vakman, die Heerenveen terug kan brengen naar de subtop. Zijn arbeidsverleden bij een concurrent c.q. rivaal doet daarbij niet ter zake.
Jans wacht een zware klus. Hij zal flink wat muziek, stencils met seizoensprognoses en acteerwerk langs de zijlijn nodig hebben om Heerenveen te reanimeren. De beschamend slechte wedstrijd tegen Heracles bevestigde de stuurloosheid van dit elftal. Niemand neemt de boel op sleeptouw. Ik hoop dat Jans in zijn contractbesprekingen op versterking heeft aangedrongen. In zijn kielzog moet een middenvelder met leiderscapaciteiten komen.
Het experiment van de laatste twee jaar mag als mislukt worden beschouwd. Verbeek moest wijken voor een 'frisse wind'. Met Sollied werd het onverstoorbaar bouwen aan een elftal en het laten doorbreken van talent opzij geschoven. De bekerwinst is als pleister niet groot genoeg om de etterende wond af te dekken. Een identiteitscrisis van jewelste.
De aanstelling van Jans is het inslaan van de weg die Heerenveen groot heeft gemaakt. De opvolgers van Foppe vormen een vertrouwd rijtje namen: Gertjan, Jan, Jan en straks Jans.
Trond valt daarbij flink uit de toon. (HIELKE BIEMOND, clubreporter sc Heerenveen)
