Aquarium voor fans Feyenoord

[LEZERSBIJDRAGE] Na een overwinning van Feyenoord in Breda gaan de discussies over het uitvak van NAC. Enkel en alleen. De wedstrijd wordt vergeten.

Het is een metafoor voor de totale voetbalbeleving in Nederland. Het accent gaat naar bijzaken, een stadionbezoek als confrontatie met de maatschappij. Voetbal beleven wordt klinisch, met maatregelen die genomen worden omdat ze nodig zijn en daardoor des te treuriger ogen.

Mijn club heeft van het uitvak een aquarium gemaakt. Dat is een glazen wand om het terrein heen waar de uitsupporters zich mogen begeven. Ook hangen er twee netten boven de supporters van de tegenpartij. Een zonafwerend aluminiumfolie maakt het geheel af.

Twee dingen gebeuren daardoor niet. De NAC-fans zien de Feyenoordfans niet meer. De Feyenoordfans zien de wedstrijd niet meer.

Eén ding blijft. De ongelofelijke en treurige wereld die het voetbalsupporteren aan het worden is. Hekken blijken niet meer genoeg om de agressie uit te bannen.

Om het een beetje goed te maken had de directie van NAC 800 saucijzenbroodjes gemaakt. Die waren voor de Feyenoordsupporters, als troost voor hun slechte zicht. De mensen uit Rotterdam voelden zich vissen die gevoerd worden en keerden terug naar huis.

Het deed me denken aan die ene keer dat mijn clubgevoel weggepoetst werd.

Als kleine knul van 8 bezocht ik voor het eerst een wedstrijd in een ander stadion. Twee NAC-logo's sierden mijn beide wangen. Bij de toegang in het stadion verzocht een steward ons de wc te bezoeken. Ik weet nog precies wat hij zei. "Afpoetsen. De kinderen doen ze niks, maar ze pakken u wel, meneer."

Die 'u' was mijn vader. Hij was ruim tien jaar niet in een stadion geweest.

In zijn tijd zat alles nog door elkaar. In zijn tijd kon je nog uiting geven aan welke clubliefde dan ook. Hij was oprecht geschokt. Maar niet kleiner was mijn verbaasdheid. Waarom moest ik mijn NAC-logo wegvegen?

Vandaag keerden de supporters van Feyenoord huiswaarts. Een klein deel bleef. En sloeg heel hard op de glazen wand. Als die er niet had gestaan, was het heel erg misgegaan.

Het glazen tromgeroffel was intimiderend en treurig tegelijk. "Toch goed dat die wand er staat", zei mijn vader zacht maar vastberaden.
 
Het is ruim tien jaar geleden dat ik poetsend in een wc een geschrokken vaderfiguur naar mij zag turen. De gelaten gezichtsuitdrukking die ik vandaag zag, deed daarom extra pijn. Waar, edele voetbalsport, is het toch misgegaan? (BRAM ENDENDIJK)