Het Rat Verlegh-stadion van NAC Breda. FOTO PRO SHOTS
[LEZERSBIJDRAGE] In de motregen stond zijn zoontje ietsje verderop. Tussen vrienden die ook teamgenoten zijn. Zijn vader wierp al pratend met mij geregeld een blik op het tafereel. Hij was enorm opgelucht. Zijn zoontje ook, al gaf ie dat niet graag toe. ,,Maar als vader zie je dat natuurlijk. Hij is bevrijd,'' sprak de vader.
Het zoontje speelde twee D-jeugdjaren in de jeugd van NAC. Zijn favoriete club. Nu loopt hij dolblij tussen kinderen in een roodwitblauw tenue, ironisch genoeg draagt Bredaas grootste amateurclub dezelfde kleuren als NAC's rivaal.
Het is tekenend. De jeugd van NAC wordt op een intrieste manier geleid. Empathie is een woord dat de heren fossiele jeugdtrainers daar niet kunnen spellen.
De vader vertelt. ,,Mijn zoontje werd getraind door een man die zijn opa had kunnen zijn. In de wedstrijdbespreking gebruikte hij woorden als pressing, kantelen en sluiten; zonder de betekenis aan de kinderen te vertellen. Mijn zoontje snapte er niks van. Ik krijg thuis die vragen, als hockeyer. Ga er maar aanstaan.''
In Breda onderkent iedereen. NAC is een mooie club. Maar van opleiden weten ze helemaal niks.
De vader: ,,Dingen die bij de jeugdteams van mijn hockeyclub normaal zijn, daar hebben ze bij NAC totaal geen weet van. Het woord videoanalyse kennen ze niet. En voor het seizoen wordt gezegd dat ze niet te veel frieten moeten eten, maar van voedingsbegeleiding is geen sprake. Het is zwaar ouderwets.''
,,Spelers kwijnen door die aanpak weg. Ik heb echte talenten kapot zien gaan. Bij NAC breek je door als je tegen een bepaalde druk kan. Zo niet, dan sta je er alleen voor. Er wordt bijna niet individueel met spelers gepraat. De lol gaat er bij iedereen af.''
Het resultaat is helder. Bij NAC breken nauwelijks talenten door. Ronnie Stam was de laatste, maar die genoot zijn opleiding bij Feyenoord. Rivaal Willem II heeft wel spelers van eigen jeugd in het eerste spelen.
Een echt talent was het zoontje niet. De vader is dan ook niet verbitterd. Hij spreekt uit menselijk oogpunt.
,,Als ik dan kijk hoe het 20 kilometer verderop gaat. Bij Willem II is er persoonlijke begeleiding, daar snappen ze dat ze met kinderen te maken hebben. Daar is opleiden ook opvoeden.''
Het zoontje komt aanstormen. Willem II, daar zou hij nooit willen spelen. Liever nog een amateurclub dan. ,,Ik ga een afvalraceje doen met mijn team pa, de trainer doet ook mee, dahag."
De vader glimlacht. Het drafje van zijn zoontje is van het keurslijf ontdaan. Een bevrijd sprintje van een gelukkig kind. (BRAM ENDENDIJK, Clubreporter NAC Breda)
