Ik heb vroeger nooit een idool gehad, maar ik had wel een zwak voor de onverschrikkelijke FC Den Haag-verdediger Marco Gentile. Het deed mij trillen en zweten, de manier waarop-ie begin jaren negentig PSV'er Romario over de hekken schopte, maar toch vond ik het intrigerend.
Marco Gentile. FOTO ANP
Die enorme wil om een aanvaller te stoppen en daarvoor geen enkel middel schuwen, ja, dat vond ik als 11-jarige topverdediger van v.v. Lyra erg interessant. Normale 11-jarigen kopieerden in die tijd de stiftjes van Bergkamp, maar ik besloot voor het duel v.v. Lyra D3 - v.v. Maasdijk D2 dat mijn directe tegenstander de zon van een andere kant zou gaan bekijken.
Ik had helaas de pech dat die zaterdagochtend mijn mannetje de enige Surinamer uit Maasdijk was en verdomd veel op Regillio Tuur leek. Maar goed, ik had een doel en dat moest ik koste wat kost uitvoeren. En trouwens, wat kon mij gebeuren? Oké, zijn halve familie stond langs de lijn te kijken en kon mij eventueel lynchen, maar verder?
De scheidsrechter, die overigens veel weg had van een Jezus-imitator en een erg klein broekje droeg, bepaalde dat v.v. Maasdijk mocht aftrappen. 'Mooi', dacht ik nog, 'dan hoef ik niet zo lang te wachten op mijn kunststukje'. En ja hoor, m'n mannetje had binnen twee minuten de bal en ik kon eindelijk een 'Gentiletje' uitvoeren. Ik kwam, maakte de sliding en raakte de exotische Maasdijker, maar ik overwon niet. Hij landde met zijn imponerende lichaam vol in mijn gezicht en mijn neus werd op die manier geheel onvrijwillig twee centimeter naar links verplaatst. Ik had al op jonge leeftijd het zwarte gat gezien.
Ik wil de manier van voetballen van Gentile niet vergoeilijken, maar hij gaf werkelijk alles en die eigenschap mis ik bij veel voetballers. Ik snak naar een ongenuanceerde, spijkerharde verdediger en die kan ik bij Sparta sowieso niet vinden.
De sociale media vormen ook geen bondgenoot.
Marten de Roon laat via Twitter weten dat hij heerlijk bij de manicure zit, Donovan Slijngard is op Facebook met een schort om in de keuken te zien en Anthony Bentem is op hetzelfde Facebook in een lekker fel, roze shirtje te ontwaren.
De keuken van Slijngard zal wel schoon zijn, maar ik word niet vrolijk van dat alles. Doe mij maar een a-sociale voetballer, die geen Twitter- of Facebook-pagina heeft en wekelijks zijn tegenstander opvreet. Hij mag dan ook zijn middelvinger naar het uitpubliek opsteken en de vrouw van de voorzitter voor rotte vis uitmaken, ik wil strijd zien. Ik ga Rinus Michels niet citeren, maar voetbal moet allesbehalve een vrijblijvend partijtje zijn.