Willem van Hanegem heeft elke maandag een column in AD Sportwereld.
Alsof Dreetje Hazes Ajax kampioen kan maken. Het gekke is dat Marianna me thuis tijdens de wedstrijd ook al zoiets gezegd had. Ze heeft geen verstand van voetbal, maar ze voelde dat de sfeer in Amsterdam deze keer bijzonder was. Ik ben daar zelf totaal niet gevoelig voor, nooit geweest ook. Eerder heb ik het omgekeerde: hoe harder ze floten en scholden, hoe meer inspiratie ik eruit haalde.
Zaterdag, op een golfbaan in Gemert waar ik met een hoop andere mensen uit het voetbal op uitnodiging van Ruud van Nistelrooy aan een wedstrijd mee deed, werd ik toch weer wat wijzer over het beslissende kampioensduel tussen Ajax en FC Twente. Arnold Bruggink vertelde me dat de sfeer in de Arena toch écht van invloed is geweest op de spelers van FC Twente. De jongens stonden op het veld toen de zoon van wijlen André Hazes een liedje op de middenstip zong; Bloed, Zweet en Tranen. Dat gaf een enorme reactie op de tribunes. Alle Ajacieden zongen het uit volle borst mee. De sfeer zat er gelijk goed in en het stadion kreeg kennelijk iets onoverwinnelijks in zich.
Ik hoorde het verhaal van Arnold met verbazing aan. Alsof Dreetje Hazes Ajax kampioen kan maken. Het gekke is dat Marianna me thuis tijdens de wedstrijd ook al zoiets gezegd had. Ze heeft geen verstand van voetbal, maar ze voelde dat de sfeer in Amsterdam deze keer bijzonder was. Ik ben daar zelf totaal niet gevoelig voor, nooit geweest ook. Eerder heb ik het omgekeerde: hoe harder ze floten en scholden, hoe meer inspiratie ik eruit haalde.
Toch heeft ambiance dus invloed op voetballers, zelfs op zo'n belangrijk moment als vorige week zondag. Dat verbaast me. Ik vind dat je daar als club mee aan de slag moet. Je spelers moeten weerbaar zijn en niet opkijken van een opgewonden stadion. Aan de andere kant heeft het ook iets leuks. Alle supporters die dit horen, weten nu dat hun werk niet vergeefs is geweest. De Ajacieden op de tribune hebben een wezenlijke bijdrage geleverd aan de titel van hun club. Ongelooflijk, maar wel waar.
Uiteraard sprak ik Ruud van Nistelrooy ook. Hij is transfervrij en iedereen was benieuwd waar hij heen gaat na HSV. Hij is er nog niet uit, zei hij. Maar ik denk eerlijk gezegd dat hij volgend seizoen voor Malaga gaat spelen. Die club heeft het afgelopen seizoen slecht gepresteerd en ze spelen geen Champions League, maar ze hebben daar in Zuid-Spanje wel ambities om hogerop te gaan. Daarnaast is de Spaanse competitie voor een jongen als Ruud een goed niveau.
Bovendien is de trainer daar, Pellegrini, een oude bekende van hem. Hij heeft met hem gewerkt bij Real Madrid. Pellegrini is ook de man die Villarreal met aantrekkelijk voetbal op de kaart gezet heeft. Ik denk dat Ruud voor een terugkeer bij die man het meeste voelt. Ruud is namelijk, hoe gek het ook klinkt, de laatste jaren een betere voetballer geworden. Meer voetballer dan spits, eigenlijk. Hij komt het meest tot zijn recht in een elftal dat wil voetballen. Daarom gaat hij ook absoluut niet naar PSV.
Bovendien is het op dit moment onduidelijk waar PSV heen wil. Ja, er moeten spelers weg. Maar welke dan? De gasten die dit seizoen gefaald hebben? Dat zijn ze allemaal. Nijland mag verhuurd worden, Manolev mag weg. Hou toch op, daar gaat het helemaal niet om. Straks blijven de veroorzakers van dat matige en onaantrekkelijke voetbal gewoon zitten.
En dan? Naar mijn idee heeft PSV een slecht signaal afgegeven door alleen maar te zeggen dat de spelers het hebben af laten weten en dat er daarom nu andere jongens moeten komen. Sorry, ik begrijp de irritaties over het resultaat, maar zo eenvoudig als het nu gesteld wordt, ligt het niet. En als je het al zo wil doen, heb je een vracht geld nodig om aan de ene kant te saneren en aan de andere kant te investeren in betere voetballers. Dat kan PSV helemaal niet.
Het is dus voor jongens als Van Nistelrooy en Van Bommel het slechtste moment om terug te keren. Eerst moet daar weer een duidelijk beleid gevoerd worden. En los daarvan, je moet als speler sowieso altijd uitkijken als je teruggaat naar je oude club. Dat is met Frank Rijkaard ooit bij Ajax en Phillip Cocu een paar jaar geleden bij PSV best goed gegaan. Maar dat waren toen clubs waar een goede visie lag, waar al een stevige selectie stond, waarin zij het enige ontbrekende stukje konden zijn. Dan pakt het nog wel eens goed uit. Maar alleen dan.