Ik hoorde na afloop Fred Rutten en verslaggevers zeggen dat het zo'n goede wedstrijd was. Gelukkig kwamen daarna Dries Mertens en Kevin Strootman uitleggen dat het dus helemaal niet zo best was. Strootman had alleen al bij zichzelf geteld dat hij twaalf keer de bal aan de tegenstander verspeeld had. Van zulke eerlijkheid houd ik, daarmee bezorgt hij niemand een emotioneel probleem en zet hij zichzelf precies onder de goede druk waarmee hij komende week gaat trainen. Een uitstekende prof dus, die Strootman.Willem van Hanegem
Zaterdag was ik bij de wedstrijd PSV-FC Groningen. Voordat die wedstrijd begon, herdacht voorzitter Tiny Sanders de onlangs overleden Rob van den Akker. Die man was voorzitter van de supportersclub van PSV geweest en overleed onlangs op 46-jarige leeftijd. Sanders stond midden op het veld met de drie zonen van die man. Hij vroeg niet om stilte, maar om een minuut applaus. En dat kreeg hij dus. Ik vond dat tamelijk emotionerend, het deed me echt veel.
In die minuut kwam wat mij betreft alles bij elkaar. Er overlijdt een man die zijn hart aan een club verpand heeft, de topman van die club vraagt om medeleven en een vol stadion brengt dat op, in het bijzijn van drie achtergebleven zoontjes. Ik weet best wel dat zoiets ook buiten het voetbal voorkomt, maar het bewijst voor mij wel dat ook profvoetbal veel met gevoel te maken heeft, met verbondenheid, met dat je iets over hebt voor elkaar en voor je club.
Ik betreur het dat die familie nu een jonge vader moet missen. Maar de wijze waarop PSV zijn heengaan zowel bij De Graafschap uit als bij FC Groningen thuis herdacht, is in deze tijd wel een mooi signaal. Ik vind echt dat we in het huidige topvoetbal veel te hard met mensen omgaan.
Dat zeg ik niet omdat Gary Speed zelfmoord heeft gepleegd, omdat een Duitse scheidsrechter dat probeerde te doen, omdat een grensrechter in België vlak voor een wedstrijd zichzelf wat aan wilde doen en omdat twee jaar geleden in Duitsland doelman Enke zelfmoord pleegde. Het is immers gevaarlijk om als niet-psycholoog verbanden te zoeken tussen die zaken.
Ik wil bovendien ook niet de dominee uithangen. Zelf mag ik ook graag kritisch zijn, dat moet ook, mits je alleen maar in het belang van beter voetbal je opmerkingen maakt. Maar ik zie en hoor met name op de televisie mensen uit het voetbal elkaar steeds vaker echt zeer onheus bejegenen. Alleen maar om lekker te scoren.
Dat staat me ook zo tegen in al dat gedoe bij Ajax. Vanavond gaan de leden van die club bespreken aan wiens kant ze staan; Cruijff of Van Gaal, Cruijff of Ten Have. Alleen de keuze al slaat helemaal nergens op. Maar iedereen raakt opgefokt daar. Ik las dat Aron Winter, goeie jongen verder, uit Canada komt om even mee te stemmen hierover.
Waarom moet dat zo pontificaal in het nieuws? En als dat waar is, als dat zijn enige reden is dat hij komt invliegen, dan zijn we toch gek aan het worden hier? Tscheu La Ling slaat hier en daar ook om zich heen, las ik. Je zult maar in die ledenraad zitten. Wat moet je met die oorlog? Ik raad de mensen aan daar goed te kijken naar wie welk belang dient.
Ze roepen allemaal dat het ze om de club gaat, om Ajax dus. Nou, dat vraag ik me van een hoop mensen daar af. Wie is er uit op een dikke bestuursfunctie bij de club? Wie heeft er financiële belangen? Dat kunnen die leden best zelf beoordelen, ze weten precies hoe de hazen lopen bij Ajax.
Als ze dat in beeld hebben, moeten ze kiezen voor de partij die zonder enig eigenbelang deelneemt aan het circus bij Ajax, de partij die het dus ook écht voor Ajax doet. Ik zou nooit geloof hechten aan het woord van types, die ook maar een beetje zakelijk belang of ego-belang hebben bij het wegwerken van de raad van commissarissen en het pushen van Cruijff. Dat zou de leidraad moeten zijn. Zoek de eerlijkheid.
Maar goed, ik was dus bij PSV. Ik hoorde na afloop Fred Rutten en verslaggevers zeggen dat het zo'n goede wedstrijd was. Gelukkig kwamen daarna Dries Mertens en Kevin Strootman uitleggen dat het dus helemaal niet zo best was.
Strootman had alleen al bij zichzelf geteld dat hij twaalf keer de bal aan de tegenstander verspeeld had. Van zulke eerlijkheid houd ik, daarmee bezorgt hij niemand een emotioneel probleem en zet hij zichzelf precies onder de goede druk waarmee hij komende week gaat trainen.
Een uitstekende prof dus, die Strootman. En wat ik het allerleukst vond, was de linksback van PSV, Jetro Willems, zeventien jaar, wát een talent. Een echte verdediger, eentje waar het Nederlandse voetbal verlegen om zit. Hij gaat een grote toekomst tegemoet, zeker weten.