'Tijd voor de Poker Partij Nederland'

LAS VEGAS - Trots paradeert Marcel Luske door de gangen van het bombastische Rio-hotel in Las Vegas. Hij is als altijd onberispelijk gekleed.

Een op maat gesneden pak zit strak om het lijf. Zijn handelsmerk, een zwarte zonnebril die hij bij het kaarten steevast omgekeerd op zijn hoofd zet, zit nu in de zak van zijn jasje.

Een gouden Rolex siert zijn pols. Hij toont zijn glimmende, goudkleurige pakknopen en zegt: ,,Die heb ik er zelf bij uitgekozen. Dat maakt het pak exclusiever.’’

De Amsterdammer (54) verblijft in woestijnstad Vegas voor de World Series Of Poker, het meest prestigieuze pokerevenement ter wereld, waar exorbitant veel geld kan worden verdiend. De winnaar van het belangrijkste toernooi ontvangt ongeveer 12 miljoen dollar.

Door sociale verplichtingen heeft hij eigenlijk weinig tijd voor een gesprek, geeft Luske vriendelijk aan terwijl hij wat handen schudt, handtekeningen uitdeelt en op de foto gaat met een vrouwelijke fan. Maar om tegenwicht te bieden aan de negatieve verhalen over het kaartspel in Nederland, wil hij wel tijd maken.

Een bezoek aan een luxueus restaurant volgt. Daar spreekt hij bij het avondeten honderduit over de charmes van het spel waarin hij al decennialang uitblinkt. ,,Ik heb opgevangen dat mensen zich in Nederland zorgen maken om de jeugd die verslaafd zou zijn aan poker,’’ zegt hij.

,,Ik vind dat mensen, en de overheid in het bijzonder, zich moeten bezighouden met belangrijker zaken. Het is veel erger dat jongeren verslaafd zijn aan alcohol of drugs of in de criminaliteit terechtkomen.’’

Poker heeft in de optiek van Luske eerder een positief dan een negatief effect op de jeugd. ,,Als ze pokeren, leren ze met geld omgaan. Dan brassen ze er later niet zomaar al hun euro’s doorheen. Het moet natuurlijk niet uit de hand lopen, maar daar zijn de ouders voor verantwoordelijk. Mijn zoon is een tiener die ook wel eens pokert op internet. Ik houd het simpelweg goed in de gaten.’’

,,De sport wordt in Nederland in een verdomhoekje geplaatst,’’ stelt hij. ,,Mijn broer Bertus is in 2003 vermoord. Hij was vastgoedhandelaar. Onlangs is er een liquidatie geweest bij Sociëteit Reyes, een Amsterdamse tent waar werd gepokerd. Je hebt types die dat soort tragische gebeurtenissen direct met poker in verband brengen. De sport krijgt daardoor een crimineel stempel en dat is ten onrechte.’’

Even is Luske stil, dan oppert hij: ,,Het wordt tijd voor de Poker Partij Nederland. Dan kunnen we via de politiek dat negativisme in Nederland aanpakken. Ik denk dat een pokerpartij groot kan worden, echt waar. Er zijn honderdduizenden mensen die het spel leuk vinden. Mijn bekendheid kan helpen de partij groot te maken. Als je tegen Nederlanders ‘Marcel’ zegt, zullen velen ‘Luske’ er aan toevoegen. Ik denk dat we tien Kamerzetels kunnen halen.’’

De sfeer aan een pokertafel is altijd uitstekend, geeft hij aan. Ruzie heeft Luske, die in de pokerwereld als The Flying Dutchman (De Vliegende Hollander) door het leven gaat, nooit als hij kaart. ,,Als iedereen zou pokeren, dan zouden er geen oorlogen meer op aarde zijn,’’ meent hij.

Later op de avond loopt de vijftiger weer fier door de gangen van het Rio-hotel. ,,Is that really Marcel Luske?’’ fluistert een Amerikaanse tegen haar vriendin. Luske geniet van alle aandacht die hij in Las Vegas krijgt.

,,Vroeger was ik marktkoopman op de Albert Cuyp en de Dappermarkt,’’ zegt de Amsterdammer. ,,Ik verkocht groente, fruit, kerstbomen en kleding. Nu ben ik een professioneel pokeraar en zijn er wereldwijd wel driehonderd miljoen mensen die mij kennen. Dat vind ik gewoon hartstikke leuk.’’