© ap.
column Sven Kramer is terug. De manier waarop hij hier in Boedapest rondreed en acteerde, de gretigheid die hij uitstraalde van het willen winnen, dat is de Sven die we kennen.
Als Ivan Skobrev die favorietenrol had willen hebben, had 'ie hier maar moeten rijden in Boedapest. Maar iets zegt mij dat Skobrev met al zijn negatieve energie nooit Europees kampioen zou zijn geworden.
Je vraagt je af of het heilige vuur er nog is, want het zou helemaal niet zo gek zijn als dat gedoofd is na zo'n moeilijke periode. Maar hij blijkt nog helemaal niet verzadigd.
Hij moet zuinig blijven op zijn lichaam, maar er zit bij Sven niets meer tussen de oren. Voor mij is hij dan ook dé topfavoriet voor de wereldtitel in Moskou en als iemand dat fijn vindt, dan is het Sven wel.
Als Ivan Skobrev die favorietenrol had willen hebben, had 'ie hier maar moeten rijden in Boedapest. Maar iets zegt mij dat Skobrev met al zijn negatieve energie nooit Europees kampioen zou zijn geworden.
Nee, dan Sven. Ik heb hem niet één keer gehoord over de omstandigheden. Hij heeft zich er geen moment druk om gemaakt, zoals het hoort.
Sven en Jan Blokhuijsen hebben hier samen het toernooi gemaakt. Knap is dat Blokhuijsen als ploeggenoot dicht op Sven zit, maar toch zijn eigen koers is blijven varen.
Hij wordt geaccepteerd door Sven en er is ruimte voor allebei binnen TVM. Hij zoekt niet de confrontatie met Sven op, maar gaat uit van zijn eigen kracht. Dat tekent de volwassen topsporter.
Groots is ook de manier waarop Martina Sablikova hier weer wint met een ongelooflijk groot puntenverschil op de nummer twee. Terwijl dat kleine meisje eigenlijk van de baan af zou moeten waaien.
Tegelijkertijd denk ik dat Ireen Wüst zich tekort heeft gedaan. Ik weet zeker dat we bij de WK in Moskou een andere Ireen zien. Ze zal daar extra gebrand zijn op iets moois.
Hartstikke gaaf is de vierde plaats van Linda de Vries. Ze doet me denken aan Sven. Een goede kop erop, lekker ad rem en het hart op de tong. Daar houd ik wel van.
