column Ik ben helemaal leeg. Aangeslagen. Deze zag ik niet aankomen. Ik ging er oprecht zó van uit dat die Elfstedentocht er zou komen, ik was superenthousiast en positief.
Wat was het eigenlijk leuk, zo gek als we deze week met z'n allen waren. Dit was toch echt Nederland op zijn mooist. En waarom zijn we eigenlijk niet vaker zo? Dat we praten over wat we het leukst vinden? Dat we ons collectief zo gedragen?
Dacht steeds: dat komt wel goed. Maar wat ik gisteravond hoorde, kwam hard aan.
Wat zonde voor al die mensen die zo hun best hebben gedaan. Ik heb er dagenlang met mijn neus bovenop gestaan. Zo veel mensen die alles deden om het parkoers klaar te krijgen. Ik ben ook onwijs onder de indruk geraakt van de mensen die verantwoordelijk zijn voor de tocht.
Wat jammer ook voor de marathonschaatsers, zij hadden zo'n wedstrijd echt verdiend. Mijn droom is ook in duigen nu, maar dat geldt zeker voor hen. Ik heb er dagen van gedroomd dat ik bij hen in die kooi zou mogen staan voor de start. Ik moet deze tegenvaller echt even verwerken.
De Elfstedentocht is toch het enige grote sportevenement dat niet commercieel is. Dat is het verschil met een EK, WK of Olympische Spelen. Dat is allemaal gepland, met een heel marketingapparaat erachter. De tocht valt niet te plannen. Dat is 100 procent improviseren, een kwestie van intuïtie, van gevoel.
Wat was het eigenlijk leuk, zo gek als we deze week met z'n allen waren. Dit was toch echt Nederland op zijn mooist. En waarom zijn we eigenlijk niet vaker zo? Dat we praten over wat we het leukst vinden? Dat we ons collectief zo gedragen?
Hoewel het feest niet doorgaat, heb ik de laatste week wel enorm genoten. Het leger dat werd ingeschakeld om het parkoers schoon te maken, geweldig toch? De KLM, die mensen met een startbewijs uit het buitenland gratis wilde overvliegen, hoe gaaf was dat?
Ik heb vele buitenlandse schaatsers altijd vol enthousiasme verteld over de Elfstedentocht. Doodzonde dat ook zij dat nu niet eens met eigen ogen kunnen zien. Doodzonde.
