Hoofdverpleegkundige Gerda van Wieringen werkte 25 jaar in een ziekenhuis, deed een hbo-opleiding maatschappelijk werk en runde anderhalf jaar een bejaardencentrum....
Twee jaar geleden kwam ze terug uit Indonesië waar ze twaalf jaar lang 'avontuurlijke reizen' organiseerde. Ze begeleidde snorkel expedities en ging mee op jungletochten. Nu werkt ze noodgedwongen als bijstandsconsulent bij de Sociale Dienst. Werken in de zorg blijft trekken, zegt ze, maar niemand wil haar hebben. 'Ik ben fit, ik ben gemotiveerd, de kinderen zijn de deur uit dus ik kan fulltime werken. En toch heb ik ruim dertig brieven met afwijzingen liggen.'
Ook kinder- en wijkverpleegkundige Annet Bastiaans wil graag haar oude baan weer oppakken. Een nadeel: ze heeft een kind en dus wil ze niet al te veel avond- en nachtdiensten draaien. Ze solliciteerde bij ziekenhuizen, psychiatrische instellingen en zelfs bij de thuiszorg. Maar zodra ze over haar thuissituatie vertelde, verdween de belangstelling.
Hun ervaringen staan niet op zichzelf, zeggen ze. Van Wieringen heeft twee collega-reisleidsters van vijftig met een verpleegkundige-opleiding die het solliciteren naar een baan in de zorg maar hebben opgegeven. Bastiaans ontmoette onlangs op een bijscholingscursus veel vrouwen met jonge kinderen die met een aangepast dienstrooster graag weer in een ziekenhuis wilden werken maar nergens medewerking kregen. Omdat ze allebei nog sollicitaties hebben lopen, willen ze niet met hun echte naam in de krant.
Operatiekamers staan leeg, hier en daar worden afdelingen gesloten en steeds meer ziekenhuizen zoeken verpleegkundigen in Zuid-Afrika of op de Filipijnen. Maar Van Wieringen en Bastiaans concluderen dat het wel meevalt met het personeelsgebrek . Bastiaans: 'Als de nood echt zo hoog is, waarom stellen werkgevers zich dan niet wat flexibeler op?'
Volgens de Wet Arbeidsvreemdelingen (WAV) mogen ziekenhuizen pas personeel buiten Europa werven als ze bij de arbeidsvoorziening aannemelijk hebben gemaakt dat ze geen Nederlands personeel kunnen krijgen. PvdA en SP uitten vorige week al hun twijfels over het nieuwe aannamebeleid van de ziekenhuizen: er zouden zat allochtonen en herintreders geïnteresseerd zijn in een baan in de zorg.
De Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ) heeft dat signaal opgepikt. Uit het zogeheten BIG-register, het persoonsregister van de zorgsector, blijkt dat 73 duizend verpleegkundigen hun vak niet meer uitoefenen. De NVZ wil hen allemaal aanschrijven. Het gebruik van die gegevens door derden is weliswaar in strijd met de privacywet maar de nood is zo hoog dat minister Borst van Volksgezondheid over het idee wil nadenken. 'Elke verpleegkundige die wil werken, is er een', aldus een NVZ-woordvoerster .
Van Wieringen reageert schamper. 'Minister Jorritsma kan dan wel roepen dat oudere werknemers langer moet doorwerken, maar dan moeten werkgevers wel eerst dat knopje in hun hoofd omdraaien.' Bij uitzendbureau Start kon ze pas worden ingeschreven als ze eerst op eigen kosten een opfriscursus van 700 gulden zou volgen. Een baangarantie kreeg ze niet, ze kon daarna eventueel beginnen als ziekenverzorgster in een verpleeghuis. Ze weigerde .
De herintrederscursus die Bastiaans van het arbeidsbureau moest volgen, kostte 2500 gulden. Omdat ze daarna niet volledig inzetbaar zou zijn, diende ze de cursus zelf te betalen. Ook zij weigerde. 'Als ziekenhuizen voor veel geld verpleegkundigen uit Zuid-Afrika halen, die bovendien na twee jaar alweer teruggaan, waarom moet ik dan geld meebrengen?'
- Neem nu een abonnement op het AD