Stralend herfstweer, menig mannenbeen en vrouwenschouder ging weer op bloot, alle terrasjes zaten vol, alleen bij Restaurant Hotel De Nederlanden aan de Vecht was het buitenmeubilair al in het vet gezet....
Te koud? Zo'n opmerking kon je vorige week slechts met opgetrokken wenkbrauwen beantwoorden. Op weg naar Vreeland, op een zonovergoten vrijdag, wekt het de lachtlust op. We zien een draaiboek voor ons met op 15 september in hoofdletters de opdracht: terras ontruimen, tafels en stoelen naar winterberging. Dat juist dan de derde zomerse week van het jaar begint, doet er niet toe. Als de orde maar niet wordt verstoord.
Dus moeten wij vanuit de serre van het restaurant toezien hoe het ene plezierjacht na het andere langsvaart. Allemaal bemand door mensen die het lichaam nog eens lekker koesteren in de warmte van de zon. Ook menig wandelaar en fietser doet ons verlangend naar buiten kijken.
Zelfs de witte wijn die wij bestellen heeft last van de warmte. Op één glas parelt weliswaar de kou, maar de wijn in het andere glas is zichtbaar lauw. De ober van de wijn ziet dat wij wat vreemd naar de twee verschillende glazen zitten te kijken. Waarop hij twee tellen later een nieuw glas wijn op ons tafeltje zet.
De ober van het menu probeert ons even later op keurige toon te vertellen dat er naast de gerechten op de kaart ook nog een lunchmenu van de dag is. Door de overspannen deftigheid die hij zich in deze ambiance meent te moeten aanmeten, blijven die gerechten echter in zijn mond hangen. We besluiten dat menu dan maar niet te bestellen.
Kort daarna zet dezelfde ober de amuse-gueule op tafel. Opnieuw probeert hij tekst en uitleg te geven. We begrijpen nog net dat het hier om met konijn gevulde ravioli gaat. Maar het hoe en wat van de confit die er overheen is gegoten, sterft op zijn lippen.
Naast de prijzen is de grootste verrassing bij De Nederlanden de menukaart. Niet dat De Nederlanden nou zulke bijzondere gerechten serveert, het is vooral de manier waaróp die gerechten op de kaart vermeld staan die opvalt. Tomaat. Ossenhaas. Zuiglam. Kropslasoep. Lekker kort. Rond Hollands.
Als vreemde eenden in de bijt staat er echter ook Foie Gras en Rouget. Waarom zou chefkok Jan de Wit dat doen? Het is een vraag die zich bij deze menukaart aan je opdringt. Zoals ik me nu ook realiseer dat je in De Nederlanden niet kunt spreken van amuse-gueule. Lekkermakertje is beter. Dat De Wit voor Foie Gras kiest en afziet van ons woord lever, kan ik me voorstellen. Lever roept bij sommigen weerzin op. Maar zou poon voor rouget niet beter zijn geweest? Weet De Wit wel dat rouget in het Frans ook staat voor vlekziekte bij varkens?
Mijn Tomaat van bijna veertig gulden, is inderdaad een tomaat. In heet water ontveld en versierd met peultjes en selderij. Een randje kruiden en gesnipperde olijven liggen in slagorde naast mijn Tomaat. Op een apart bordje krijg ik de bijbehorende serranoham geserveerd. Wat proef ik? Tomaat. Totdat ik ook in de selderij hap, dan is het ineens of ik op soep zit te bijten.
Over de Foie Gras komen geen klachten, al moeten we lachen om de schildersstrepen, blokjes mango en de drie verkruimelde walnoten waarmee het bord is opgeleukt. De Victory Boogie Woogie is er niks bij.
Het Zuiglam is heerlijk mals. En ook de eronder verborgen verse spinazie en knoflook vallen in goede aarde. Mijn rouget is minder om over naar huis te schrijven. Dat wil zeggen: de vis zelf is lekker, maar het koekje kerry-rijst en de twee dotjes groente waarmee het bord is versierd kunnen me niet bekoren. De Nederlanden vraagt voor zo'n hoofdgerecht wel rond de zestig gulden.
Aan het tafeltje naast ons gaat het gesprek over de invoering van de euro en de overname van Barings door ING. Dit alles in het Duits, door heren die bij ING die beslissing niet zelf zouden mogen nemen. Iets verderop wordt het zakengesprek een paar keer verstoord door de onvermijdelijke mobiele telefoon. Twee andere heren vertrekken na de lunch in een strak gelakte salonboot.
Zakenlui weten De Nederlanden blijkbaar goed te vinden. Het hotel-restaurant ligt ook prachtig en elke buitenlandse zakenrelatie die gemasseerd moet worden zal onder de indruk zijn van de typisch Hollandse omgeving. Maar voor wie zo'n lunch niet bij de zaak valt te declareren, biedt De Nederlanden in verhouding tot de gepeperde rekening niet voldoende kwaliteit op het bord.
Aukje van Roessel
Restaurant Hotel De Nederlanden, Duinkerken 3, Vreeland aan de Vecht, telefoon: 0294-232326. 's Zondags gesloten.