Om het aantal WAO'ers te beperken, moet het mogelijk worden zieke werknemers eerder te ontslaan dan nu, en pas een WAO-uitkering toe te kennen na ontslag....
Het Lisv-bestuur van vakbeweging, werkgevers en kroonleden, onder leiding van Flip Buurmeijer, neemt vandaag een beslissing over de aanbevelingen. Als het bestuur de besluiten overneemt, is het kabinet aan zet. Een deel van de voorgestelde maatregelen vergt wetswijziging.
Aanleiding voor de aanbevelingen is de onrustbarende groei van het aantal WAO'ers. Nu komen maandelijks twaalfhonderd werknemers na een jaar ziekteverzuim in de WAO terecht.
Het Lisv stelt acht ingrijpende maatregelen voor om de toeloop naar de WAO in te dammen.
De belangrijkste zijn de versoepeling van de ontslagbescherming en de WAO-toekenning na ontslag.
Nu mag een werkgever een arbeidsongeschikte werknemer pas na twee jaar ziekte ontslaan. Het Lisv vindt die periode te lang. Werkgever en werknemer worden door versoepeling van de ontslagbescherming in een positie gebracht om gezamenlijk iets aan de arbeidsongeschiktheid te doen, vindt het Lisv. 'Op het moment dat een van beide of allebei constateren dat werkhervatting in het bedrijf niet meer mogelijk is, moeten werkgever en/of werknemer het dienstverband kunnen opzeggen.'
De werknemer moet tegelijkertijd recht krijgen op bijvoorbeeld bemiddeling bij een verstoorde werkverhouding.
Hij moet ook het recht krijgen om zelf werkhervattingsvoorstellen te doen, waarvan de werkgever alleen gemotiveerd mag afwijken.
Als de WAO-uitkering pas na ontslag kan worden toegekend, zal de werknemer actiever worden bij het vinden van passend werk, veronderstelt het Lisv.
Toekenning van de WAO-uitkering betekent ook dat is aangetoond dat de werkgever geen mogelijkheid meer heeft om de werknemer passend werk aan te bieden.
Consequentie van deze maatregelen is ook dat het tijdstip van de WAO-toekenning flexibel wordt. Nu krijgt een werknemer na twaalf maanden ziekteverzuim een WAO-uitkering.
De ingrepen zijn volgens het Lisv nodig om het 'sociaal' dilemma te doorbreken dat leidt tot de huidige groei van het aantal WAO'ers.
De uitgebreide bescherming van de arbeidsongeschikte werknemer, maakt hem nu zeer afhankelijk van de werkgever.
Door de contacten met de arbo-arts, de verzekeringsarts en de curatieve sector, krijgt het probleem van de werknemer een zwaar medisch stempel, vindt het Lisv.
'De wettelijke regels rond arbeidsongeschiktheid en de mede daardoor bestaande neiging tot medicalisering (. . .) maken de werknemer zwak ten opzichte van de werkgever.'
De werkgever van zijn kant gaat de confrontatie met de zieke werknemer niet aan en 'ziet de werknemer als een probleem waar hij van af moet'.