Wasstraat als geldwisselkantoor

[LEZERSBIJDRAGE] Het aantal keren dat ik mijn huidige auto heb gewassen, kan ik tellen op de vingers van één hand.

Ik was mijn auto's nooit. Het Nederlandse weer nodigt er ook niet toe uit. Heb je net je auto schoon, komt er weer een regen van pollen naar beneden, waait er een golf Saharazand over, zweven roetdeeltjes of wat er al niet aan zooi door de lucht. Zonde van de tijd, dat wassen. Ik zie het nut er gewoonweg niet van in.

Soms wordt mijn auto wel gewassen. Niet door mij, maar bijvoorbeeld door mijn kinderen die een zakcentje willen verdienen. Of door een niet bij naam genoemd familielid die vindt dat het allemaal niet meer kan, zo'n vieze auto in de straat. Ook kleine kinderen schrijven op mijn auto wat ze ervan vinden.

Ik heb eigenlijk helemaal geen excuses om het wassen uit te stellen. Ik heb stromend water aan huis en bij mij om de hoek staat nota bene een autowasstraat. Maar daar kom ik alleen als ik kleingeld nodig heb. Ik rij zo onopvallend mogelijk de wasstraat binnen, hoewel ik weet dat er in de wasstraat camera's hangen en iedereen me van buitenaf kan zien.

Ik duw een paar bankbiljetten in de wisselautomaat en rijd met een zak vol munten de wasstraat uit. Gelukkig gaat de deur bij de wasstraat automatisch open zodat ik moeiteloos naar buiten kan rijden mét mijn nog altijd vieze auto. Ik heb altijd de angst dat de deur niet open gaat. Dat iemand door een luidspreker roept dat 'die mevrouw met die zwarte Punto haar smerige auto nog steeds niet heeft gewassen' en dat het 'niet de bedoeling is om de wasstraat telkens te gebruiken als geldwisselkantoortje.'

Iedereen heeft zo dus zijn mening over mij en mijn vieze auto. Een paar dagen geleden vond ik tussen de ruitenwissers een bon voor een gratis wasbeurt bij de autowasstraat om de hoek. In de laag vuil op de motorkap stond een boodschap voor mij geschreven: 'Bon is niet inwisselbaar voor munten'. (JACOBINA KUNNEN, roadreporter)

Het Roadreporterteam van het AD bestaat uit een zevental lezers dat schrijft over ervaringen en belevenissen op en langs de weg. Zo vormen zij de ogen en oren van het AD.
(JACOBINA KUNNEN, roadreporter AD Autowereld)