Misschien wil Nigel de Jong de nieuwe Vinnie Jones worden

COLUMN  Nigel de Jong, de nieuwe Vinnie Jones

Oranje kijken of naar Sparta? Dat was gisteravond de vraag. Naar Oranje kijk ik altijd rationeel, naar Sparta emotioneel. Voor mij was de keuze dus niet moeilijk. Een speels mens moet zijn hart volgen.  Toen ik trouwens begreep dat Nigel de Jong in de basis stond was dat een reden temeer om naar het Kasteel te gaan en de recorder aan te zetten.

Ik snap het niet. Wat moet je met een breker tegen elf talentloze spelers uit San Marino? Er valt niets te breken, al weet je het met De Jong nooit. Ook voetballers uit dwergstaten hebben per slot van rekening ribben en scheenbenen.

Het systeem (4-2-3-1) met twee controlerende middenvelders is een dogma. Bert van Marwijk zweert erbij. Iedereen speelt zo, constateert hij deze week in Voetbal International. Ergens in het interview zegt de bondscoach dat spits Robin van Persie tijdens het WK vaak de bal niet kreeg. 'Dan stel je ook vast dat die pass naar hem niet komt, doordat iemand het risico niet durft te nemen.'

Het had Van Marwijk gesierd als hij de naam van Nigel de Jong had genoemd. Juist hij bleef vaak in gebreke. Dat is ook geen schande. Nigel de Jong is geen voetballer. Zoals gezegd: hij is een breker. Zo'n speler wordt in de opbouw een beetje vrijgelaten door tegenstanders omdat hij snel de bal verspeelt.

Daarom moet op die controlerende positie naast Van Bommel Rafael van der Vaart of Hedwiges Maduro staan. Inderdaad, niet ongevaarlijk, echte voetballers, geen brekers, maar slim genoeg om te onderbreken. Duitsland durfde het op die posities ook met echte voetballers (Schweinsteiger en Khedira), Spanje (Xabi Alonso en Busquets) ook, uitgerekend de twee landen die tot beter voetbal kwamen dan Oranje. Op het allerhoogste niveau is alleen breken voor een controleur echt onvoldoende.

Er was nog een reden om Nigel de Jong gisteravond niet op te stellen. Had Bert van Marwijk zich onlangs in de Volkskrant niet laten ontvallen dat De Jong rood had verdiend in de finale vanwege de nu al historische karatetrap? U en ik hadden dat direct al vastgesteld natuurlijk, maar dat de bondscoach - aanvankelijk verblind door het aardige bedrijfsresultaat - tenslotte toegaf dat De Jong te ver is gegaan op 11 juli jl., is prijzenswaardig. Alleen, doe er dan wat mee. Als de scheidsrechter en de tuchtcommissie verzaken, kun je zelf rechtspreken.

De karatetrap was nou zo'n uitzonderlijk geval om een disciplinaire schorsing uit te spreken. Nigel de Jong bezorgde het aanzien van Oranje immers imagoschade. Maar het ultieme argument is: De Jong was in de voorbereiding al twee keer ernstig gewaarschuwd door de bondscoach (na Nederland-Japan en Nederland-Verenigde Staten). Twee keer!

Wie niet luistert moet maar voelen, zou je dan denken. Maar de bondscoach wenst zijn spelers uiteindelijk toch niet af te vallen. Loyaliteit gaat bij hem boven moraliteit.

Zijn gebrek aan autoriteit, in deze, kan Van Marwijk straks lelijk opbreken. Ergens tussen gisteravond en Euro 2012 in Polen/Oekraïne - dat is een wetmatigheid - zal De Jong iemands been breken, of dupeert hij Oranje - de scheidsrechters letten extra op hem - met een overbodige rode kaart. De Jong luistert niet omdat hij na de twee waarschuwingen van zijn 'baas' nooit straf gekregen.

De Jong zegt deze week in De Telegraaf: 'Ik heb nergens spijt van, als ik terugkijk op de WK-finale.'

Het enige wat me voor hem inneemt is dat hij geen berouw veinst. Zijn provocatieve statement duidt op ernstige zelfoverschatting. De Jong presenteert zich als de onverschrokken, onafhankelijke voetballer die zijn imago van sloper nu ook met teksten optuigt. Misschien neemt hij een voorschot op de toekomst en wil hij de nieuwe Vinnie Jones worden. Die kon ook niet voetballen en heeft na zijn loopbaan een prachtige loopbaan als filmacteur opgebouwd. (HUGO BORST)