Met clubliefde wint Been tijd voor Feyenoord

COLUMN  Binnen drie jaar wil Mario Been met Feyenoord weer om prijzen voetballen. Zo'n opmerking blijft bij mij langer hangen dan een interlandje in San Marino. Heel Europa mag nu bezig zijn met het EK van 2012, clubvoetbal blijft tóch het belangrijkst en eigenlijk ook het boeiendst.

Zo'n verhaal van Mario Been, dat gisteren op AD.nl stond, geeft precies de warmte weer waar het voetbal van bestaat. Feyenoord heeft forse schulden, van Leo Beenhakker wordt dor anonieme types gezegd dat hij matig scout, Been verslikte zich onlangs in Tim de Cler en zijn club doet niet eens meer mee in de Europa League.

Een lang weekeinde interlandvoetbal is dan een aantrekkelijke vorm van oponthoud om even onder de aandacht uit te komen. Been denkt daar niet eens aan. Hij benadrukt nog even dat hij niet weg loopt voor de financiële beperkingen in de Kuip. ,,Feyenoord is mijn club, hier ga ik niet weg.''

Je zou het normaal moeten vinden, zo'n opmerking, maar zoek voor mij nog eens een hoofdcoach in de eredivisie met echte clubliefde. Theo Bos bij Vitesse, zeker weten. Pieter Huistra bij FC Groningen misschien. Ton du Chatinier bij FC Utrecht. Met die mannen houdt het verder wel op.

Met clubliefde koop je geen spelers en maak je geen doelpunten. Maar met clubliefde koester je het vlees en bloed waarvan een club bestaat en bind je je aanhang aan je. Je wint er ook tijd mee en dat is in het geval van Feyenoord niet onbelangrijk. Been wil over drie jaar weer écht om de prijzen spelen. Met die periode refereert hij aan de tijd die zijn jongste spelers nog nodig hebben.

En als dat moment daar is, werken ze naast de Kuip aan de Nieuwe Kuip. In december neemt de gemeenteraad van Rotterdam het laatste besluit over de bouw van deze megatempel; thuishaven voor het nieuwe Feyenoord, dankzij zijn massale en massieve aanhang de club met de meeste groeimogelijkheden van alle clubs in de eredivisie. Maar dat hoef je Mario Been niet te vertellen. (CHRIS VAN NIJNATTEN)