Engelse druiloor helpt Spanje een handje

COLUMN  Vooral door een druiloor van een scheidsrechter is het Nederlands elftal gisteravond laat ten onder gegaan in de finale van het WK. Een meeslepend gevecht, aantrekkelijk door de spanning, werd naar de Filistijnen geholpen door Howard Webb, een controversiële scheidsrechter uit Engeland. Als een boekhouder huppelde hij over het veld, kaarten uitdelend, elke keer voorafgegaan door een irritant preekje aan het adres van de (vermeende) boosdoener.

Het winnende doelpunt van de Spanjaarden werd, begrijpelijk, hartstochtelijk gevierd door de winnaars. Maar de blunder van Webb die eraan vooraf ging, hij miste een overduidelijke hoekschop, haalde de glans weg van die treffer, bij de Nederlanders althans.

Wat een desillusie. Anders dan zo is de nederlaag van Oranje niet te benoemen. Het was 32 jaar wachten geweest op deze nieuwe kans. Thuis stroomden de pleinen van steden en dorpen vol. Johannesburg keek aan de andere kant van de wereld de ogen uit. De grote Mandela kwam er voor naar het stadion. Zelden een kleine natie zo in het volste vertrouwen naar een WK-finale zien toeleven.

De vastberadenheid gold het resultaat, niet het spel. Het ging al lang niet meer om de vraag met welke virtuoze penseelstreken Oranje de wereld weer eens voor zich zou winnen. Het ging deze keer, al twee jaar aan een stuk overigens, echt alleen maar om die ene tot en met gisteravond onbereikbare trofee.

Als die dan uit je handen valt, mede dankzij een gemiste droomkans van Arjen Robben, is de pijn schrijnend.

Spanje bracht een sterk elftal op de been, maar Oranje stelde daar een compact collectief tegenover. Deze ploegen verdienden een scheidsrechter in topvorm. Dat was Webb zeker niet. Het helse fluitconcert voor hem toen hij zijn medaille ophaalde, was volkomen op zijn plaats. Na vannacht te hebben uitgehuild, gaat het Nederlandse voetbal weer gewoon verder. Ik hoop dat Bert van Marwijk de teleurstelling snel van zich af klopt. Zijn project zag er fantastisch uit, bond een heel land. Complimenten en ga alsjeblieft door.  (CHRIS VAN NIJNATTEN)