PSV overwint eigen chagrijn tegen FC Twente

COLUMN  Pas in de catacomben van het Philips Stadion kwam zaterdagavond het besef dat de 1-1 tegen FC Twente voor het thuispubliek voelde als een klap tussen de ogen. Het gelijkspel tegen de koploper schakelde PSV uit in de race naar de titel. Zo voelde het, zei men.
 
De seriekampioen van de eerste jaren van deze eeuw was van het hoofdpodium gegooid. De president-commissaris liep met zijn schouders naar beneden, de geschorste aanvoerder legde een ongewone schichtigheid aan de dag, de interviewer van Omroep Brabant deed alsof hij bij Helmond Sport zijn werk stond te doen en Cees Geel, een van onze betere acteurs en tevens die-hard fan van PSV, liet zich interviewen en stond erbij of hij een ongekookt ei tussen zijn billen had.

Ik had er een ander gevoel bij; PSV was opgestaan.
Na twee wedstrijden, tegen NAC en Ajax, waarin PSV steeds een uur lang bouwde aan een veldoverwicht, had de frustratie bij de Eindhovenaren eindelijk eens niet toegeslagen.

In Breda en Amsterdam kwam PSV niet over de eigen irritatie heen. Daar gooide het chagrijn over het uitblijven van een doelpunt zand in de machine. Thuis tegen FC Twente stond het PSV van weleer weer op. Toen de goal uitbleef, hield de vastberadenheid aan. Het had niet meer dan een gelijkspel tot gevolg. De teleurstelling daarover sprak boekdelen.

Het was de depressie van een voormalig kampioen. Tóch is dit PSV over zijn eigen ellende heen. Deze club weet nu, dat het zijn beste spelers soms midden in het seizoen moet verkopen. Er hangt geen netwerk meer dat de alternatieven voor vertrekkende Lazovicen ergens vandaan sleept.

Dit PSV is weer net zo'n onberekenbare kanshebber op de landstitel als Ajax, AZ en tegenwoordig FC Twente.
Het was even wennen, maar het is de realiteit. Voor de titelrace bestaan geen abonnementen meer. Ten aanzien van de spanning in de eredivisie is dat een heerlijke conclusie.

Wie verder wil, zoals PSV ooit wilde, moet zijn ambities bijstellen en daarna genieten van een wedstrijd zoals PSV-FC Twente was. (CHRIS VAN NIJNATTEN)