column De kroonprins klapte in zijn handen. Precies uit de maat, maar dat was het hem nou net. Willem-Alexander die onhandig met zijn heupen wiegt op de muziek van Wolter Kroes; het heeft iets prettig vertederends.
Het Koningshuis kan me wel zo’n beetje gestolen worden, behalve als Alex heel jolig het veld opdartelt. Dan kun je me opvegen.Sjoerd Mossou
Hij zette keurig een stap naar achteren, toen Mark Tuitert werd bejubeld door de massa, maar ik keek nog steeds naar Alex. Hij droeg een spijkerbroek, dat zal een rol hebben gespeeld. Het merk kon ik zo snel niet ontdekken, maar een doozy wash loose fit van Diesel was het niet.
Willem-Alexander is op zijn allerbest tussen blije sporters, vind ik. Het Koningshuis kan me wel zo'n beetje gestolen worden, behalve als Alex heel jolig het veld opdartelt. Dan kun je me opvegen.
Er is vaak geroepen dat hij zich wel wat meer koest zou mogen houden. De Italianen hadden die volleybal in 1996 amper langs de antenne geslagen, of onze kroonprins zat al lang en breed op de rug van Ron Zwerver. En altijd als ik aan hockeymeisjes lig te denken, komt plots Willem-Alexander door het beeld rennen, met twee armen in de lucht.
Hij moet het vooral blijven doen, want het is echt. Als ik Willem-Alexander in een koets voorbij zie rijden, krijg ik altijd het onbehaaglijke gevoel dat hij opgesloten zit. En dat militaire uniform, hij moet het aan, maar ik moet altijd aan een plastic speelgoedrobot denken.
Maar toen Mark Tuitert de race van zijn leven had gereden, leek Willem-Alexander vooral heel erg op een mens. Vanaf de perstribune zagen we hem uitbundig zwaaien met zijn armen. Steeds als Tuitert langsreed, maakte hij een sprongetje, zwaaiend met zijn duim omhoog. Een tikkeltje onhandig. Maar dat geeft niet. (SJOERD MOSSOU)