De multiculturele samenleving bloeit in ons voetbal

COLUMN  Het was 1987 en er lagen bananen in het strafschopgebied. Stanley Menzo probeerde sarcastisch in zijn handen te klappen, maar dat lukte maar matig. In zijn ogen was verdriet te lezen. En afschuw.
Een supporter van Willem II wees ooit spottend naar een kist die Stanley naar de spelersbus droeg, na een wedstrijd in Tilburg. Of daar soms zijn bananen in zaten, vroeg de man, schaterlachend.

Menzo draaide om, balde zijn vuist en sloeg de Tilburger trillend van woede op zijn gezicht. Er zat geen tand meer in zijn mond, wil het verhaal. Ik geloof het. Graag zelfs.
Uit zelfbescherming deed Menzo lang alsof het hem niets deed, al die vernederingen. Niets van aantrekken, hield hij zichzelf voor; want hoe meer je je laat kennen, des te leuker vinden ze het op de staantribune. Pas jaren later vertelde hij hoe het echt voelde. Schelden, zei Stanley, het doet wel degelijk pijn. ,,Want het snijdt heel diep door je ziel.''

In het Zuiderpark hoorde je het tot een paar jaar geleden nog wel eens, oerwoudgeluiden. Raoul Henar, een donkere voetballer van Helmond Sport, schoot in Den Haag ooit keihard de bal het tribunevak op, toen het hem allemaal teveel werd. De scheidsrechter die hem allang had moeten beschermen tegen de idioten op de tribune, haalde de schouders op.

Toch voelt het als iets uit een donker verleden; racisme in Nederlandse voetbalstadions. Treurige incidenten zijn er echt nog wel, vast en zeker, maar zo ziekelijk en massaal als pakweg twintig jaar geleden is het voor mijn gevoel allang niet meer.

Onur Kaya, een Belgische Turk, is de absolute publiekslieveling bij Vitesse. Blaise N'Kufo, een Zwitser uit Congo, krijgt straks een standbeeld bij FC Twente. Iedereen in Nederland vindt Ibrahim Afellay een goede voetballer en een fijne gozer. En bij ADO Den Haag is het alweer jaren gezellig.

Juist daarom voelde het als een vreemd verhaal; de trainer van MVV die opstapte omdat hij 'gediscrimineerd' werd. Volgens veel Maastrichtse supporters - niet allemaal idioot - is het klinkklare onzin. Fuat Capa werd niet meer gepruimd omdat het voetbal in de Geusselt niet te harden was. Met de achtergrond van Capa had het niets te maken, bezweren de fans.

Ik heb geen idee wie te geloven, maar één ding weet ik wel. Het voetbal in Nederland, met al zijn tekortkomingen, heeft het op het gebied van integratie en acceptatie nog niet zo heel slecht gedaan. Als de multiculturele samenleving ergens bloeit, dan is het in onze eredivisie vol Turken, Marokkanen, Surinamers en Molukkers.
 
Er is, twee decennia nadat Stanley Menzo een Tilburger op zijn smoel sloeg, best veel veranderd in onze stadions. Dat mag ook wel eens gezegd worden. (SJOERD MOSSOU)