Moens was het eerste Scheringa-slachtoffer dat de krant haalde. Als keeper van AZ liet Dirk hem een tienjarige megadeal tekenen, compleet met een imagecontract.
Toen het hoofd van Nout Wellink voor de veertiende keer in beeld verscheen, draaide ik het nummer van Oscar Moens. Hij nam snel op, want Oscar traint niet meer. Een keeper in ruste.
Of hij in de woonkamer al een polonaise had ingezet, wilde ik weten. Oscar zei van niet. Even hoopte ik een zacht gegrinnik te horen, maar Moens beet keurig op zijn lippen. Het leek hem beter om er vooral niet teveel over te zeggen.
Als ik Oscar Moens was, stond ik allang voor het hoofdkantoor van de DSB Bank. Poedelnaakt, op geitenwollen sokken. Zingend van z'n lang zal hij leven en we gaan nog niet naar huis. Net zolang tot de Wognumse wijkagent me sommeert om te vertrekken.
Moens was het eerste Scheringa-slachtoffer dat de krant haalde. Als keeper van AZ liet Dirk hem een tienjarige megadeal tekenen, compleet met een imagecontract. Oscar zag er gelikt uit op foto's en Scheringa vond dat wel wat. Een Beckham met handschoenen.
Maar toen het met AZ en Moens wat minder ging, wilde Scheringa niets meer weten van dat hele imagecontract. Er volgde een juridisch gevecht dat jaren duurde, net zolang tot niemand er nog wat van begreep. Elke keer als Moens weer een zaak gewonnen had, knalde Scheringa er nog een paar advocaten en rechtszaken tegenaan. Murw procederen, heet dat in jargon.
Je moet het maar kunnen. Eerst iemand fluitend een contract laten tekenen en daarna je advocaat laten roepen dat dat hele contract je gestolen kan worden. Best gek ook, want bij al die arme mensen met die woekerpolissen deed Dirk precies het omgekeerde.
Contract is contract, was het daar. Iedereen die het juridische getouwtrek rondom Moens en Scheringa voor even links liet liggen, trok dezelfde conclusie. Hier mocht dan een man staan met het gezicht van een misdienaar, deze brave volksjongen ging wel over lijken. Moens moest, zo heette dat in de achterkamertjes van Wognum, kapot. Stuk.
Het lukte hem vrij aardig. Met de carrière van Moens kwam het nooit meer goed. Uitgeleend aan RBC, op een zijspoor gezet bij AZ, mislukt in Genua en langzaam uit beeld verdwenen bij PSV en Willem II. De keeper die in 1999 en 2001 nog twee interlands speelde, vond nooit meer de weg naar boven.
Nog altijd heeft hij geld tegoed van de Dirk Scheringa Bank, Oscar Moens. Zijn advocaat is dicht bij een allerlaatste schikking, twaalf jaar na het ondertekenen van dat ene, vermaledijde contract.
Moens kan er waarschijnlijk naar fluiten als de DSB Bank straks definitief omvalt. Ook dat nog. ,,Het verhaal van mijn carrière: altijd net niet,'' lachte Moens gisteren aan de telefoon, vol bijtende zelfspot.
Maar toch. Liever net niet dan schijnheilig. (SJOERD MOSSOU)